Tiny Thuiswedstrijd

Met vrees vooraf dat ik de tiende editie van TinyMusic zou verstoren met gehoest en gekuch begaf ik mij naar ROOM. De vrees was ongegrond. Wel vertelden mijn buurvrouw van de avond en ikzelf wat fluistergrappen over en weer door het laatste nummer van de beide acts die deze avond voor ons speelden. 'Ons', zijnde het publiek dat immer op deze muziekavonden in bonte combinaties de mensheid gestalte geeft. En wat een mensheid was het deze avond weer! Bij deze bontheid zou ieder wasmiddel verbleken.


(deze meneer wilde niet op de foto)

ROOM is weliswaar een hostel, maar herberg vind ik een veel mooier woord. Het is daarom een herberg. De herbergier had instructies om het zoals altijd sponsorende Olm-bier gratis weg te geven aan de betalende bezoekers, en vaste lage prijzen te vragen voor de overige drankjes. Het ging goed met de Olm.


(deze mevrouw wilde niet op de foto)

Het ging goed met mijn keel, geen gehoest of gekuch, de Olm was daar deels debet aan. Ook ging het goed met mijn buurvrouw. Die zat ook aan de Olm maar of dat daar debet aan was durf ik niet te zeggen. Ik keek ROOM op mijn gemak eens verder rond, schudde handen met onbekenden die bij nader inzien bekenden bleken, en anderom. Ik keek eens uit het raam over de Veerhaven en vertelde links en rechts aan iedereen die het niet wilde weten dat ik hier op een steenworp afstand werkdagelijks op kantoor zit. Jazeker, ik speelde deze avond een thuiswedstrijd.


(deze mevrouw wilde niet op de foto)

Er was zoals gezegd muziek. Marten de Paepe speelde mooie luisterliedjes. Hij deed wat binnen zijn bereik lag. Voor sommige toehoorders was dat te weinig. Zelf vond ik het wel prettig om eens iemand te horen die zich geen buil valt, die weet waar zijn eigen grenzen liggen. De tweede helft van de avond was van Canadese makelij en luisterde naar de naam Christina Maria. Ik heb niet persoonlijk getest of ze ook werkelijk naar die naam luisterde maar nam dat voor het gemak aan. Zij speelde eveneens luisterliedjes. Er moest flink wat geluisterd worden. Gelukkig had ik allebei mijn oren bij me. Nou had ik voor Christina Maria mijn oren net zo goed thuis kunnen laten want ze kwam direct via je hersenpan binnen. Ka-boing! Drie dagen later floot ik nog na.
Fluitend ging ik de volgende maandag naar mijn werk, passeerde ROOM waar nog geen beweging te ontwaren was, fluisterde het in het voorbijgaan een prettige dag toe en vervolgde fluitend mijn weg.

lutek Donderdag 07 April 2011 at 9:02 pm | | default
Gebruikte Tags: , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.