De Machinist

Als je met 10 mensen afspreekt in 'De Machinist' loop je alle 10 de kans geen van de anderen tegen te komen. Het is nogal groot. Het beslaat een heel blok, een halve straat. Er is een restaurant, een filmzaal, een bar, een pub, een speeltuin, een podium, een disco, een tentoonstellingsruimte, en het zou me niet verbazen als er ook nog een winkelcentrum, een dierentuin en een zwembad is.
Ik was er slechts in mijn eentje en dat was al voldoende om geen anderen tegen te komen, hoewel dat ook te maken kan hebben met het feit dat ik per misverstand 3 uur te vroeg ter plaatse was. Ik wachtte op een man met een gitaar.
Ik doodde de tijd met lezing van het machinist-krantje, ik las het van voor naar achter, toen van links naar rechts en tot slot nog een keer van boven naar onder. (Een tiental minuten vloog voorbij.) Ik had onder andere gelezen dat het interieur temidden waarvan ik mij bevond gedeeltelijk was ontstaan uit 'recycled art'. Wat is dat precies? Is het: een schilderij uit een museum stelen en elders tentoonstellen, daar weer een foto van maken, op beide onderdelen subsidie aanvragen, en dit hele idee verkopen als conceptuele kunst? Nee, in dit geval betekende het dat onderdelen van het meubilair vroeger onderdelen waren geweest van ander meubilair. Ik keek om me heen en woog de mate van hergebruik. De bar was vroeger misschien iets geweest waar je boeken in kon opbergen. De tafeltjes niet. Van de barman was ik niet zeker. De stoeltjes hadden mogelijk eens als scheidingswand gediend, al zag ik zo snel niet waartussen.

Na een uur was ik niet meer de enige wachtende. Als avondeten bestelde ik een stukje chocoladetaart dat er inging als koek, geheel in overeenstemming met de bodem van de taart. De pub was zo klein dat het er al bevolkt zou lijken als er, zo schatte ik in, 6 of 7 gasten waren. Onderdeel van de pub waren tal van hoekjes en zitjes en nisjes. Waartoe had deze ruimte vroeger gediend, voordat het hele gebouw gerecycled was? Ik mijmerde maar wat voor me uit, hoefde niet echt van vroeger te weten, het was een vraag de geen antwoord behoefde, doch een buurman van 800 jaar oud nam mijn mijmering voor concrete belangstelling en begon de geschiedenis uitgebreid uit de doeken te doen. Per vierkante meter aardrijkskunde kreeg ik een cubieke meter geschiedenis te verwerken. Gelukkig had ik net gegeten. Graag had hij me door het gehele gebouw gegidst, maar ik had de komende 48 uur nog iets anders te doen en bedankte voor het aanbod.

De barman zette een muziekje van Smog op. De barman was niet gerecycled. Mark Lotterman kwam net naar binnen lopen, hij was ook niet gerecycled, hoewel hij er bij daglicht 10 jaar jonger uitziet dan laatst in Exit. (N.B. in Exit is het 24 uur per dag nacht.)
Mocht de pub van De Machinist een winstoogmerk hebben, maakt men een commerciële vergissing door mannen met gitaar te programmeren. Mannen met gitaar die weinig geld hebben trekken een publiek van jongemannen zonder gitaar en zonder geld. Of erger nog: jongemannen zonder geld maar met gitaar. Een groep van 6 mensen bestelde gezamelijk 4 drankjes en betaalde die met afgemeten munt.
Mark Lotterman zong mooie liedjes. Daarna was het podium open voor jongemannen met gitaar maar zonder geld en zonder talent. Ik was de avond te vroeg begonnen maar ging op tijd weer weg.

lutek Zondag 17 April 2011 at 6:06 pm | | default
Gebruikte Tags: , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.