Elle B. en Tante Polly

Roel de Plaatboef heeft vorige maand P.J. Harvey een stuk of 10 keer live mogen aanschouwen; Tante Polly, voor intimi. Zelf heb ik van de gelegenheid geen gebruik gemaakt. Ik hou van makkelijk. In plaats van af te reizen naar tal van Europese hoofdsteden, wacht ik tot Elle Bandita in Rotown een avond komt vullen met Polly-muziek. Je doet je ogen half dicht en je oren ook en het is net of Polly zelf voor je staat. Maar het is erg onverstandig om je ogen en oren half dicht te houden, want Elle is zelf ook zeer te genieten. En je bent er nu toch.
'Je bent er nu toch' gold voor aardig wat mensen, ik was nog niet binnen of ik herkende al 7 bekenden, binnen nog meer. Je kon er een bingokaart mee vullen. Een thuiswedstrijd. De gemiddelde leeftijd was wel van een hypotheekbesprekende aard maar dat kwam misschien omdat de muziek stond als een huis. De gemiddelde leeftijd was tevens van een horloge-georiënteerd allooi maar dat kwam misschien omdat de muziek klonk als een klok.

Elle Bandita had aan uiterlijke kenmerken weinig van zichzelf meegenomen: de gitaar was geleend, de laarzen waren geleend, haar hesje was geleend, en uiteraard de muziek ook. Ze had wel haar eigen benen meegenomen, zodat Rotown voor de gelegenheid het podium had verlaagd omdat ze anders haar hoofd aan het plafond zou hebben kunnen stoten.
Het concert was goed. Hoe weet ik dat zo zeker? Omdat Roel het goed vond. Als je recentelijk 10 keer Tante Polly hebt zien spelen, en als Tante Elle tegen je zegt dat ze hoopt dat je om die reden niet naar haar concert komt kijken, en het desondanks toch goed vindt, dan is het een goed concert.
Elle bedankte iedereen voor hun aanwezigheid en verliet het podium. Het verplichte juichen, roepen en fluiten nam een aanvang in opvulling voor en afwachting van de 'second coming' van Elle. De d.j. dacht daar anders over en zette een plaat op die het gejuich terstond deed verstommen. Geen toegift?
Elle stormde terug het podium op en liet de d.j. per microfoon weten dat ze nog wel even door wilde gaan. De d.j. schrok zich het apenlazarus. Elle had net zo goed geen microfoon kunnen gebruiken maar mèt microfoon kwam de boodschap wel zo duidelijk over. De toegift nam een aanvang en iedereen was blij.

Buiten Rotown was het nog warmer dan binnen. Ik kan me niet herinneren dat ooit eerder meegemaakt te hebben. Het gevolg daarvan was dat je buiten steeds erg veel dorst had en wel twee consumpties tegelijk wilde bestellen, maar eenmaal binnen bij de bar was die behoefte opeens weer verdwenen.
Zoals gezegd waren er nogal was mensen hypotheek- en tijdgebonden, waarop ik zelf besloot het noordelijke voor het zuidelijke te verruilen en wel per metro en wel per direct.

lutek Maandag 25 April 2011 at 11:33 pm | | default
Gebruikte Tags: ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.