We Ademen In... en We Ademen Uit

Nog niet bekomen van de gevolgen van de een week eerder misplaatste linkervoet, loop ik met afgemeten voorzichtigheid de trap af naar de keuken op kantoor. Gewoonlijk sla ik per stap 2 of 3 treden over als ik naar beneden loop, maar nu betreed ik iedere trede op mijn weg. Toch voel ik hoe bij één stap mijn rechtervoet een te verwaarlozen centimeter verschuift, kennelijk om mijn wankel evenwicht te vergoeilijken ten opzichte van de heersende zwaartekracht. Een onbetekende centimeter, niet zichtbaar voor het oog, die slechts geregistreerd wordt door mijn voet zelf én door een onbeduidend plekje ergens laag op mijn rug, aan de linkerkant.  De tussenliggende onderdelen van mijn bouwdoos merken er niets van, zoals wanneer je wel eens krabbelt aan een plekje op je linkerarm en dat voelt op je rechterschouder zonder dat het daar tussenin bewust wordt geregistreerd. Grappig, denk ik eerst nog, maar direct daarna weet ik dat het niet grappig is. Een halve dag later blijk ik niet meer in staat mijn bovenlichaam naar links te bewegen ten opzichte van mijn onderlichaam. Liggen biedt geen verlichting, staan is niet verstandig, zitten verzacht in zekere mate. Dag na dag verstar ik.
Gelukkig heb ik vorig jaar al opgegeven te rennen voor een bijna haalbare metro, ik doe dat nu dus ook niet, al is de impuls altijd even aanwezig. En het is dat ik wéét dat het de ongeöliede metrowielen zijn die zo oorverdovend piepen anders was ik bang dat ik zelf de producent van dat geluid was.

Nu heb ik 12 jaar geleden al eens een Mensendiecktherapie gevolgd. Mensendieck is een soort fysiotherapie maar dan zonder dat je lichaam wordt aangeraakt. Dat is natuurlijk erg jammer, het was destijds de belangrijkste reden om in therapie te gaan. Maar toen ik er toch was heb ik keurig de cursus van begin tot eind gevolgd en met succes. Door het afwerken van een serie voorgeschreven oefeningen nam mijn rugpijn af en ik heb op aandringen van de cursusleidster het maken van deze verplichte figuren thuis voortgezet. Wel een hele week.
Ik weet nog wat die oefeningen zijn en besluit ze nu uit te voeren. 20 minuten per dag moet voldoende zijn. Eens kijken... plat op de grond liggen, benen half opgetrokken, één voet op de grond, de andere voet over de eerste heen, stuitje naar boven en dan het onderlijf draaien. Krak!! Ik heb direct resultaat maar of dat het goede resultaat is betwijfel ik. De 20 minuten heb ik in ieder geval vol gemaakt: 1 minuut met het zojuist beschrevene, en 19 minuten met proberen weer van de grond op te staan. De oefening lijkt mij niet voor herhaling vatbaar.

Op een uur na duurt deze toestand exact 2 weken. Ik beschouw deze periode als voorschot op wat komen gaat. Laatst vertelde iemand van 52 jaar me dat 's mans grootste fysieke aftakeling plaatsvindt tussen het 40e en 50e levensjaar. Mogelijk dat hij dat oordeel over 10 jaar bij moet stellen en over 20 jaar nog een keer. Vooralsnog ben ik op het ergste voorbereid. Al kun je natuurlijk beter niet te voorbereid zijn. Juist de recente voorzichtigheid had nare gevolgen.
Beter kan ik blijven rennen voor een te halen metro. Of gewoon eens op tijd opstaan.

[De scheve heup staat nu inmiddels een week niet meer scheef. Ik kan wel dansen. Ware het niet dat ik nu last heb van spit. Het wachten is op een hernia.]

lutek Woensdag 27 April 2011 at 10:20 pm | | default
Gebruikte Tags:

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.