Mega-lente

De lente leek enkele weken geleden al begonnen te zijn, althans volgens de kalender en volgens het weer, maar de lente begint pas echt als je een lentewandeling kunt maken op het natuureiland Goeree-Overflakkee. Dit eiland ligt zo'n 30 km onder Rotterdam - geografisch wel te verstaan, niet onder de grond - en beschikt over zogenaamde 'slikken', ook wel 'zompen', naar het geluid dat je kaplaarzen maken als je elke stap 30 centimeter wegzakt. Blijven lopen is het devies. Ik was er al eens eerder geweest maar haalde het niet in mijn hoofd het zompgebied in mijn eentje te betreden. Voor je het weet keer je nooit weerom, voor altijd eenzaam ronddolend op de eeuwige jachtvelden, op de hielen gezeten door tal van wilde dieren. Het stikt er van de vlinders en kikkers en kluten.

Gelukkig was er een gids ter plaatste in de vorm van Mevrouw Zomersproet en haar twee dochters. Het zompen kon een aanvang nemen. Fototoestel mee en fotograferen maar. De dieren waren van te voren kennelijk van onze komst op de hoogte gebracht en zaten keurig klaar op de hun toegewezen positie. Ze zaten alleen niet erg stil. De natuur, dat beweegt maar en beweegt maar, je wordt er duizelig van.
Het was goed te merken dat het de laatste weken niet veel had geregend. Van zompen was eigenlijk nauwelijks sprake. De dames waren gewapend met schepnetjes en emmertjes om bij goede vangst de vijver thuis te bevoorraden en eventueel, bij nog betere vangst, het avondeten bij elkaar te sprokkelen. Dit kwam goed van pas: in enkele vennetjes krioelde het van de jonge stekelbaarsjes. Plotseling een gil: "Kijk nou, een megastekelbaars!" Ik had minstens iets ter grootte van een meerval verwacht maar het was een visje van ongeveer 3 centimeter. Ik was duidelijk nog niet erg thuis in de wereld van de stekelbaarzen.

Met het determineren van de verschillende diersoorten die we tegenkwamen werden we soms geholpen door de dieren zelf. Dat was wel zo gemakkelijk. Een koekoek doet van koekoek, een kluut doet van kluut, en een Schotse hooglander doet van Schotse hooglander. Het maakte die hele natuur wat toegankelijker, wat beter te behappen.
Eén van de Dames Schepnet liet weten dat ze op megakikkerjacht ging. Ik vroeg me af of dit een megajacht op gewone kikkers betrof of een gewone jacht op megakikkers. Het wachten was op resultaat. Ondertussen maakte ik jacht op een libelle. De libelles waren deze dag groter dan de kikkers, je kon ze met recht megalibelles noemen, maar ze lieten zich allerminst gemakkelijk vangen. Toen ik er eindelijk eentje duidelijk had gemaakt dat het mij slechts om het maken van een foto ging, was ze zo aardig om een halve seconde op één en dezelfde plek te blijven zitten. Ik voelde mijn schoenen onder mij wegzompen maar nam dat voor lief en maakte een mooie foto.

Uit een ooghoek zag ik hoe Dame Schepnet een snoekduik maakte om de megakikkervangst van de dag te maken. Helaas was er naast haar zojuist een kudde dorstige Schotse hooglanders neergestreken. Hier was haar schepnet niet op berekend. De neus van zo'n beest past er nog net in, maar daar houdt het wel zo'n beetje mee op. Voordat we zouden opgepeuzeld worden door de natuur zochten we een veilig heenkomen. De lente duurt nog mega-lang, we komen later nog wel eens terug.

lutek Maandag 02 Mei 2011 at 10:59 pm | | default
Gebruikte Tags: , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.