Dag van de Vrijheid

Juist lees ik een populair wetenschappelijk artikel van Michael Brooks: 'Free Will' en ben verheugd weer een dozijn aanwijzingen aan te treffen die er op duiden dat de mens geen vrije wil bezit. Ik ben vooral aangenaam verrast met een terloopse vermelding van een voorbeeld dat ik zelf altijd en tot vervelens toe uit de kast haal: "Psychologists have repeatedly shown that our ideas of 'rational' decision making are often self-delusion. In one of the most-cited papers in psychology, for example, Richard Nisbett and Timothy Wilson showed that we are unable to explain even why we choose to buy one particular pair of socks over another."
Niettemin blijven we, terecht, de vrijheid vieren tot we er bij neervallen. Op 5 mei doen we dat met muziek en zon en gras en een toespraak van de burgemeester. Dat neervallen besloot ik dit jaar op 5 mei letterlijk te nemen. Als het toch iets is waar ik uit zal komen, werk ik daar maar het liefst zo snel mogelijk naartoe. Ik plofte neer in het gras en kwam niet meer van mijn plaats.

Die plaats was een beste plek. Lastig was het wel dat de muziek niet om aan te horen was. Vrije wil botste met de drang om op te staan en een rondje te lopen. Ook kreeg de vrije wil het aan de stok met een sterk opkomende dorst. Gelukkig kwam mej. G. Gezelschap me precies op dat moment gezelschap houden zodat ik kon blijven liggen waar ik lag en mezelf niet van mijn vrijheid hoefde te beroven.

Ondertussen nam de muziek alle vrijheid om voorspelbaar politiek correct te zijn. Ach, het kan erger. De laatste jaren is het populair om je er borstkloppend op voor te staan juist niet politiek correct zijn. Een tamelijk stupide modeverschijnsel. Deze borstkloppers willen daarmee denkelijk de wereld laten zien hoe vrij ze zichzelf achten, daarmee het tegenovergestelde aantonend.
Ik zag iemand die onder begeleiding, mogelijk door zijn moeder, met de grootst mogelijke geestelijke inspanning de vrijheid nam over de behuizing van de lengtewijs over het veld gelegde bekabeling te lopen. Iemand anders oefende de vrijheid uit om als travestiet in een rolstoel het grasveld om te ploegen. En ondertussen was op het kleine podium een lokaal duo zo vrij om uit alle macht zo vals mogelijk op een mondharmonica te blazen.

Op het hoofdpodium werd een volgende band aangekondigd. De presentator vroeg mensen in het publiek of ze wel eens in Oostenrijk waren geweest. Hier en daar lieten groepjes publiek zich juichend horen. "Goed zo", concludeerde de presentator, "dan zullen jullie de volgende band zeker kunnen waarderen. Geef ze een te gek applaus." De muzikanten beklommen het podium en groetten het publiek. "Hello, we are from Switzerland."
Ik verdiepte me in een aangewaaid programmakrantje. Pas na 12 bladzijden zag ik dat het geen programmakrantje was maar een reclamefolder voor een heel andere evenement. Een evenement dat zou uitdraaien op een wild feest, als ik de organisatie mocht geloven. Ergens in de kantlijn werden alvast wat tips gegeven om de day-after-kater tegen te gaan. Het schoot me te binnen hoe ik het best de actuele day-after-kater tegen kon gaan. Ik stond op, groette mej. Gezelschap, liet de vrijheid voor wat het was en verliet het festivalterrein.

lutek Zondag 08 Mei 2011 at 9:28 pm | | default
Gebruikte Tags: , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.