Bestemming Apeldoorn

Ondanks een kennelijk, gezien de treinkaartjesprijs, ontmoedigingsbeleid van de NS om mensen met Apeldoorn in aanraking te laten komen, bleken er toch, letterlijk, wagonladingenvol belangstellenden te zijn om er naar af te reizen. En niet geheel onterecht, Apeldoorn is best een leuke stad... dorp... gehucht. Goed, er gebeurt eigenlijk nooit wat en de meeste straten zouden zonder dat het iemand opvalt vervangen kunnen worden door bordkartonnen façades, maar als je eenmaal op het grote plein zit en je bedienen laat door een authentieke Apeldoorner in zijn natuurlijke habitat en element, is het er aangenaam toeven, zeker wanneer in gezelschap van een lokale gids.

Maar nu eerst de korte inhoud van het hieraan voorafgaande.

In een late metro keek ik onzeker op de klok en berekende hoeveel vertraging de niet-aansluitende trein zou moeten hebben om in een aansluitende trein te veranderen. Mijn gereken werd bemoeilijkt door een Portugese dame die een liedje neuriede. Een liedje neuriede? Jeremia hoofdstuk 14 tot en met 24 kwam voorbij! Ze leek wel een wandelende klaagmuur. De metrorit duurde me al te lang, maar met deze buurvrouw leek het nog veel langer te duren. Ze bracht me in een stemming die aansloot bij mijn verwachting geen aansluiting te vinden op het station. Maar ik had geluk, de trein was 3 minuten te laat. Ik nam plaats op de laatste lege stoel in de internationale trein van Rotterdam naar Apeldoorn. Er werd om mij heen Engels, Italiaans, Duits en Spaans gepraat. Al deze sprekers verlieten in Utrecht de trein maar ook na Utrecht moest ik mijn woordenboek bij de hand houden. Terwijl de zus van Herman Finkers aankondigde dat we Amersfoort naderde, ving ik het volgende gesprek op:
-Hééden, zijn wij daar geweest?
-Nee, Heerlen.
-Hééden? Was dat vorig jaar, met Élie?
-Met Alie, nee dat was in Heerden.
-Hééden?
-Ja.
Als ik uit het raam keek zag ik soms een reetje grazen, als ik niet uit het raam keek zag ik iemand zijn agenda bladzij na bladzij volschrijven met een opsomming van woorden en toekenning van cijfers: marathon 4, zwaanshals 1, grasveld 2. Ik kon hier geen enkel systeem in ontdekken, mogelijk was hij uitgenodigd om binnenkort aan een onbegrijpelijk televisiespelletje deel te nemen. Ik besloot uit het raam te kijken in de hoop nog meer reetjes te zien grazen.

De gids wachtte me op voor het station en had voor aansluitend vervoer gezorgd naar de binnenste binnenstad van Apeldoorn. Tussen het instappen en het uitstappen zat, in tijd gemeten, ongeveer 20 minuten, in afstand gemeten ongeveer 60 meter. Zo lokaal was de gids dus ook weer niet.
Op het grote plein was een Ierse pub gevestigd met een voorliefde voor het vertonen van cricketwedstrijden op groot scherm. De muziek was voornamelijk Australisch. De pints waren gelukkig wel van Ierse makelij.
Het werd een Ierse avond in gezelschap van de niet zo lokale gids. We wisselden wetenswaardigheden uit aangaande leven en werken. De toestand in de wereld lieten wij verstandigerwijs voor wat die was. Je moet daar niet te veel aan willen tornen, die toestand. Als je zo af en toe voor je zelf wat dingen op een rijtje kan zetten is dat al prijzenswaardig genoeg. De gesprekken en de Ierse pints en de avond en de temperatuur deden wat gesprekken, Ierse pints, avonden en temperaturen altijd doen: de ongrijpbaarheid der dingen aantonen. Maar van helaasheid was geen sprake. We lachten wat af en we lachten wat toe.
Of ik Apeldoorn nu in al zijn facetten heb gezien durf ik niet te zeggen. Maar ontkennen zal ik het ook niet.

lutek Zondag 22 Mei 2011 at 9:47 pm | | default
Gebruikte Tags: ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.