Ariel Pink

Omdat ik 8 uur voor aanvang van het concert van Ariel Pink opeens het voorgevoel kreeg dat het concert wel eens zou kunnen uitverkopen, vroeg ik Hannie om op de valreep een kaartje voor me te kopen. Ze werkt bij Rotown om de hoek. Even was ze confuus over de naam van de band. "Wat zegt u, 'Ariel Pink'? Ik wil een concertkaartje, geen wasmiddel." Mogelijk was bij andere mensen ook verwarring over de naam ontstaan want het concert verkocht niet uit.
Bij binnenkomst zag ik wat bekende muzikanten (Harry Merry, Mark Lotterman) hier en daar rondlopen. Om precies te zijn liep Harry hier en Mark daar, doch dat kon in een oogwenk veranderen, dat heb je met die lui. DJ Elle Bandita draaide ondertussen een plaat van Planningtorock om in de stemming te komen. Eigenlijk was iedere niet helemaal sporende Rotterdamse muzikant aanwezig in Rotown. Een goed voorteken voor het concert.

Af en toe doet meneer Ariel Pink een beetje vreemd, en dan doel ik niet op de liedjes die hij schrijft. Nee, soms gaat hij tijdens een optreden een half uurtje op het podium liggen terwijl zijn band gewoon doorspeelt, nummer na nummer. Je houdt je hart vast. Vanavond - zo stond bij de ingang te lezen - mochten fotopasloze bezoekers geen foto's nemen. De eerste helft van het optreden deed ook niemand dat uit Ariel-Pink-is-een-beetje-vreemd-angst dat hij anders misschien weg zou lopen of in de gordijnen zou klimmen. Maar naarmate de avond vorderde werd alles en iedereen wat losser (op de drummer en de bassist na: die gingen alleen maar strakker spelen - hoewel... het kan ook zijn dat hun strakke spel meer begon op te vallen tussen de geitenbrij van de anderen door; ik laat alle mogelijkheden open) en zag ik kans wat bewijsmateriaal bij elkaar te sprokkelen. Helaas niet het moment dat A.P. per ongeluk de bodem onder een bierflesje vandaan sloeg. En ook niet het moment dat hij de jeuk tussen zijn tenen nogal uitgebreid te lijf ging. Nee, de hoogtepunten van de avond heb ik niet vast kunnen leggen. Misschien waren die er ook eigenlijk niet genoeg.

Het optreden was in elk geval een van hun betere, zo ving ik op toen ik even meeliep naar de buitenplaats achter met de tourmanager die kennelijk eerder op de dag iets te roken had gehad. Bij nader inzien had de band eerder op de dag ook iets te roken gehad, met name de gitarist. Hij meende opeens door Rotown buitengesloten te zijn. Lichte paniek leek zich van hem meester te maken maar nadat hij een minuutje als een mime-artiest de ramen had staan af te tasten, vond hij de glazen deur gelukkig weer (die gewoon open stond). Opluchting alom.

lutek Donderdag 26 Mei 2011 at 12:03 am | | default
Gebruikte Tags: , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.