Pijn Is een Emotie

Omdat mijn rug de laatste tijd weer behoorlijk van zich deed spreken (in de vorm van oerkreten als "Aaaarrgghhhhh" en "Auwwwauwauwww") besloot ik naar de dokter te gaan in de hoop dat deze mijn rugpijn kon wegnemen, of desnoods mijn hele rug. De dokter liet mij er foto's van laten maken en toen de foto's een week later ter inzage bij hem lagen ging hij deze duiden: "Een rug hoort zó te lopen, maar bij u loopt die zó", en verwees me naar een fysiotherapeut. Ik mocht zelf kiezen welke ik zou benaderen zolang het er maar een was die mij kon voorzien van 'manuele therapie'.
Ik voorzag dat er iemand handmatig danig aan mijn lijf en leden zou gaan zitten en bereidde me geestelijk maar vooral lichamelijk op het ergste voor.
Van de ziektekostenverzekering zou ik 6 sessies vergoed krijgen. Vanzelfsprekend wilde ik het bij dat aantal laten. Deze week zal ik de laatste sessie mogen genieten.

In de afgelopen 5 weken heeft er, na een met divers gefriemel gelardeerd intakegesprek, niemand aan mij gezeten. Ik moet misschien in de laatste sessie eens vragen wat nu eigenlijk het verschil is tussen fysio-, manuele, en Mensendiecktherapie. In de laatste sessie kan ik ten slotte toch geen ruzie meer krijgen met de therapeut, mocht deze zich in zijn eer voelen aangetast door mijn vraag, en mocht dat wel zo zijn, heb ik daar geen last meer van.

Het is helemaal niet ondenkbaar dat de therapeut, die ik de meeste weken niet meer dan een paar minuten gezien heb, last zou kunnen hebben van eergevoel, daar hij me er 2 weken geleden al op opmerkzaam maakte dat 'pijn een emotie is.' Ik hoorde het aan en verblikte of verbloosde niet, hiermee aantonend dat mensen midden in hun gezicht uitlachen ook een emotie is. Hij kwam met voorbeelden van mensen die pijn voelden maar het niet hadden, gevallen van aanstelleritus en gevallen van lichaam over geest. Er zat veel waarheid in zijn woorden maar ook behoorlijk wat larie. Ik haalde het echter niet in mijn hoofd om enig tegengas te geven en deed alsof ik buiten adem was van de cross trainer. Mijn conditie is rennend achteruitgegaan de laatste jaren, sneller dan ik kon bijhouden, sinds ik niet meer dagelijks op de fiets zit, maar is nog altijd ver boven gemiddeld.

Ik begreep niets van de instellingen van het apparaat, de cross trainer, en met de aflezing had ik al evenzoveel moeite. Op de display las ik dat mijn hartslag '743' was. Van zo'n mededeling alleen al gaat je hartslag flink omhoog, maar ik begreep dat het apparaat waarschijnlijk te weinig displays had en te veel informatie wilde delen, zodat de mededelingen elkaar als op een lichtkrant afwisselden.

Toen ik na 3 weken steeds harder bleek te gaan lopen, en op de Kettler steeds makkelijker omhoogkwam van de knipmesbeweging, wilde de therapeut eens proberen hoe ik het zou doen op een ander apparaat. Wat ik precies moest doen werd me niet duidelijk. Het apparaat was een soort van vlakmachine om straattegels te egaliseren met een klein platformpje waar ik op moest gaan staan. Dit hield ik heel knap ongeveer 0,6 seconde vol. Een bliksemschicht vanuit mijn benen knalde tegen mijn hersenpan aan, alsof ik met een honkbalknuppel op mijn hoofd werd geslagen maar dan van binnenuit. De therapeut schrok bijna even hard als ikzelf, dit had hij nog niet eerder meegemaakt, en ik zag dat hij aan zijn eerdere woorden begon te twijfelen. Nog geruime tijd had ik knallende koppijn en het lukte me niet meer om een stukje uit te lopen op de cross trainer.
's Avonds belde hij me op, misschien om te controleren of ik nog niet dood was. Misschien was mijn pijn zijn emotie.

lutek Woensdag 08 Juni 2011 at 10:58 pm | | default
Gebruikte Tags: ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.