Werk en Eten II

Had ik wat langer de tijd gehad om te oefenen dan had ik de Saltimbocca à la Romana besteld, maar omdat Hannie en ik het grootste gedeelte van de maaltijdkeuzetijd hadden zitten praten bestelde ik de Kalfsoester met aromatische saliesaus. Hannie nam een maaltijdsalade van schaaldierachtig allooi zonder schaal. Bovendien namen we iets voor en iets na. Je zou denken dat we in een restaurant zaten en dat was ook zo.

1 maart jl. was ik 10 jaar bij OceanAir werkzaam, en ik geef eerlijk toe, het voelde geen dag langer dan 9 jaar en 12 maanden. Knoop er minstens nog maar 10 jaar achteraan, dacht zowel mijn werkgever als ikzelf. Behalve een taart kreeg ik een restaurantbon voor een diner voor 2 in Zomerlust te Zwijndrecht. Nu heb ik recentelijk al erg veel over Zomerlust gelezen, vooral omdat ik die bon al 3 maanden lang dagelijks op mijn bureau zag liggen. Het werd hoog tijd om deze eens in te wisselen.

Getuige de naam en de grootte van het buitenterras houdt Zomerlust vooral van goed weer. Deze dag was er geen goed weer, maar Zomerlust hield gelukkig ook van ons en van alle andere gasten die geen goed weer hadden meegebracht. Als je het zo bekeek en je zou je louter baseren op de weersgesteldheid, moest je denken dat het er afgeladen was. Dat was het niet helemaal, men had er nog een plaatsje voor ons, midden in het restaurant. Eigenlijk hadden Hannie en ik nauwelijks tijd om te eten, zoveel waren we aan het praten.

Hoe vaak heb ik niet in een restaurant of bar gezien dat er stelletjes zitten die niets meer tegen elkaar te zeggen hebben? Zo onzichtbaar mogelijk wees ik ze dan aan, misschien wel om te verbloemen dat ik zelf niks meer te zeggen had.
Goed, dat was vanavond niet aan de orde. Het enige wat me buiten ons eigen tafeltje opviel was dat er achter ons in de verre hoek van het restaurant een tafel werd klaargemaakt voor een dame van een jaar of 80 die veel liever voorin wilde zitten. Ze liep moeilijk achter de bediende aan naar achteren, wat 2 minuten duurde, deelde de bediende mede dat ze liever niet helemaal achterin wilde zitten omdat ze zo moeilijk liep, en liep vervolgens nog moeilijker in 2 minuten weer naar de voorkant van de zaak.
Nee, we hadden gewoon geen tijd voor andere zaken. Zelfs een toiletbezoek werd nauwelijks door de ander getolereerd. Plassen is een emotie, dat doe je maar in je eigen tijd.
Het was alles behalve zomers als je je louter zou baseren op de weersgesteldheid, maar alles wees op een lente als nooit tevoren.

lutek Zondag 12 Juni 2011 at 11:01 pm | | default
Gebruikte Tags: , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.