Bos en Duin

Omdat Hannie en ik dit jaar door buitengewone omstandigheden niet in staat zijn af te reizen naar verre oorden in de buurt van onherbergzame bergen, zochten wij vakantiecompensatie per eendaagse bos-en-duinwandeling. Mogelijk volgen meer wandelingen, dat is vooralsnog afhankelijk van het verloop van de afloop van de oploop van spierpijn, waarvan eventueel binnenkort kond.
Er stond al jaren een wandeling op ons programma over de Loonse en Drunense duinen, een mooi natuurgebied in Brabant, waar je (althans op het stille uur dat wij er liepen: laat op de dag) achter iedere duin de heren Armando en Cherry Duyns verwacht een goed gesprek te voeren, met voldoende waaiend lover in de omgeving. Maar de heren waren er niet dus voerden Hannie en ik de goede gesprekken. De gesprekken bestonden er vooral uit elkaar te vragen of de ander het volgende genummerde paaltje van de route al ergens zag. Je hebt voor de amateurschilder 'painting by numbers' en je hebt voor de amateurwandelaar in dit natuurgebied 'walking by numbers'. Stel uw eigen route samen, noteer de nummers, doe dit in de te lopen volgorde, en loop van genummerd paaltje naar genummerd paaltje. Een waterdicht systeem. We noteerden een route van 15 kilometer en beklommen goedgemutst de eerste duin.

Na ongeveer 30 meter realiseerden wij ons dat 15 kilometer door het zand iets anders is dan 15 kilometer door een bos. We hadden gelezen dat het gebied opengesteld is voor bezoekers van zonsopkomst tot zonsondergang en begonnen meteen te rekenen. Omdat we net een bord 'stiltegebied' passeerden beperkten we ons tot hoofdrekenen. Van wat er op dat bord stond was overigens geen woord gelogen; vooral de vogels voelden er zich door aangesproken, wat een beetje jammer was.
We keken in elk geval onze ogen uit. De duinen waren mooi, de bossen waren mooi, er zou alleen nog wat wild ons pad moeten kruisen, vonden we. Hannie merkte op dat het hier net zo goed een plek ergens ver weg in het buitenland zou kunnen zijn. Inderdaad, we kwamen niemand tegen die ook maar een woord Nederlands sprak, maar dat was vooral omdat we niemand tegenkwamen.
De vogels begonnen zich nu echter van alle kanten te laten horen, wat altijd prettig is. En onze magen begonnen zo langzamerhand al flink te knorren, wat niet direct het dierengeluid is waar we op hadden gehoopt maar het begin was er. Ik besloot dat als we vóór het restaurant dat we op twee derde van de route zouden aandoen nog geen hert hadden gezien, ik er ter plekke één zou bestellen. Eigen schuld.

Zo ploegden wij voort. De schemering zette langzaam in. We betreedden het restaurant op 1 minuut voor keukensluitingstijd, een geweldige timing (zo legden we het positief uit). Er stond geen hert op de kaart. Wel stond er een hert verderop op een antieke kast maar bij navraag bleek die daar niet voor consumptiedoeleinden te staan.
Gedurende het laatste gedeelte van de wandeling waren er toch nog enkele hertjes zo aardig om zich aan hun gedeelte van mijn afspraak met hen te houden. Ze lieten hun mooie kapstokjes zien, maakten wat acrobatische sprongen en verdwenen in het bos om ons van wat grotere afstand na te staren.
De zon had niet op ons gewacht toen we terugkwamen bij het beginpunt. Dat gaf ook niet. Die moest de volgende dag een stuk vroeger op dan wij.

lutek Dinsdag 05 Juli 2011 at 12:39 am | | default
Gebruikte Tags: , , , ,

drie reacties

Mies uit de Consul tijd
Fijne stukjes Lutek... Enne jullie hebben elkaars oogjes.
Goede groeten
Mies
Mies uit de Consul tijd, (E-mail ) - 05-07-’11 01:31
Lutek
Hey Mies!
Leuk dat je me gevonden hebt.
Elkaars oogjes, zeg je.... misschien heb ik per ongeluk die van Hannie ingedaan, en zij die van mij.
Lutek, - 05-07-’11 08:48
Hannie
Wanneer gaan we weer???
Hannie, - 05-07-’11 09:59
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.