Kijk Eens Wie Daar Is

Loop een zaaltje binnen en Mark Lotterman staat op het podium, neem een kijkje in een platenzaak en hij zit op een kruk aan zijn gitaar te plukken. Het is een hele prestatie om hem mis te lopen. Probeer hem eens een maandje níet te zien, het zal je niet meevallen. Het doet me denken aan zo'n puzzeltocht waar je een parcours moet afleggen zonder twee keer de zelfde weg te nemen. Al doe je nog zo je best, het gaat altijd mis. Je draait een hoek om en pats! daar is hij weer. "Het volgende nummer kennen jullie nog niet." Ja ja, dat zei hij de vorige keer ook. En de keer daarvoor.

Wat deze keer in de Exit anders was dan de laatste paar keren was dat hij met een hele band speelde. En wat een belangstelling, de Exit was afgeladen. Ik zag diverse bekende gezichten maar had moeite om iedereen van een naam te voorzien. Zelf was ik ook goed herkenbaar, zo bleek, al was dat niet vanwege mijn gezicht maar vanwege mijn shirt, een shirt met het logo van de band Crass. Geluidsman Tom zag het shirt, zijn ogen begonnen te rollen, een glimlach verscheen om zijn mond en je zag hem in de teletijdmachine stappen. Even later passeerde een jongedame me en sprak op priemende toon: "Oh wat gaaahhwwf, je hebt gewoon een shirt van Crahhwws". Er sprong meteen een barst in de ruit van de rookruimte en ik vluchtte naar de andere kant van de zaal voor een bestelling. Aan de bar trof ik nogmaals een bekend gezicht maar naar de naam die daar bijhoorde kon ik slechts gissen. Of vragen natuurlijk, er is een gerede kans dat een bekend gezicht je het zelf kan vertellen. Ondertussen kondigde Mark Lotterman een nieuw nummer aan.
"Hoe heet je ook alweer? Ik laat mijn geheugen soms een beetje in de steek." Het antwoord brak het geheugen open en er kwam van alles mee, waarvan veel goeds.

Van het podium kwam ook veel goeds. Mark deed het nu iets rustiger aan door een nummertje solo te spelen. Dat heb je wel eens tijdens concerten van een band, bij wijze van show stopper. Andersom is het een zeldzaam fenomeen. Je ziet nou nooit eens een muzikant een uur lang solo spelen om dan opeens voor één nummer een hele band het podium op te slepen, bij wijze van show ontstopper.
Mark depte zich per meegebrachte handdoek vaker af dan Nadal in de 5e set van een spannende tenniswedstrijd. Na de wedstrijd zou hij dat vast allemaal aanvullen, vooralsnog gooide hij er alles uit op het podium. Ondertussen waren er twee glaszetters begonnen aan het herstel van de ruit van de rookruimte. Ik meende de jongedame met de priemende stem daar nog steeds te zien en ritste uit voorzorg mijn jas dicht. Dat kostte nogal wat moeite omdat het een jas met knopen was. Toen ik mijn jas uiteindelijk van een ritssluiting had weten te overtuigen was de band al een flinke tijd klaar met spelen. Ik groette wat bekende gezichten en verliet de Exit.

lutek Maandag 11 Juli 2011 at 12:47 am | | default
Gebruikte Tags: ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.