Zomerterras

Ook al was het een wereldreis om Vlaardingen te bereiken, als je bedenkt dat de wereld steeds kleiner wordt, valt het allemaal best mee. Met gebruikmaking van een handvol metro's en bussen en met inachtneming van het op de juiste momenten betreden en verlaten daarvan, stond ik op het 'Zomerterras'-festivalterrein in Vlaardingen-Centrum en vroeg me af wat vlaardingen eigenlijk zijn. Ik werd op geen enkele manier gestoord in mijn overdenkingen omdat ik de enige bezoeker was. Bij de ingang stonden 2 heren, er zat 1 dame achter het muntjeswisselloket, 3 heren stonden achter de bar en er stond iemand het hek naast het hoofdpodium te bewaken. Dat waren alle aanwezigen. Ik had het idee dat ik in het tegenovergestelde van een flashmob was beland. Was er een bommelding geweest? Had ik me in de dag vergist?
Plotseling klonk er muziek uit een tent waar ik al voorbijgelopen was. Ik keek om. Einsteinbarbie was aan het soundchecken. Aha! Ik was op tijd, de rest van de mensheid was weer eens te laat. Maar het was al avond en dra zou het terrein vollopen, dacht ik. Dat vollopen viel nogal tegen. Daarom besloot ik dat aspect van de avond zelf maar voor mijn rekening te nemen. Toen even later het optreden echt begon waren er al 20 mensen. Toen het afgelopen was waren er wel 60. Een verdriedubbeling van het publiek, waar maak je dat nog mee?
Het optreden van Einsteinbarbie was onderdeel van een concours en hoewel bij voorbaat al bekend was wie de winnaar zou worden - Vlaardings talent eerst - deed een vakbekwame jury grote moeite om alle optredens te beoordelen.

Elders op het terrein werden er nog andere optredens gegeven. Inmiddels was er flink wat publiek gearriveerd. ESB had de instrumenten lang en breed weer ingepakt, zodat we gezamelijk het talent konden aanschouwen. De bandjes deden allemaal erg hun best om ergens op te lijken met als gevolg dat ze op van alles leken behalve op zichzelf. Het had iets weg van een bonte avond in een eindexamenjaar. Het had iets vertederends. Of misschien was het gewoon zielig. Bij één optreden waren we van mening dat de band beter tot zijn recht had gekomen als de bandleden allemaal in een rolstoel zouden zitten. Dat was helaas niet het geval.
Omdat ik niet precies wist hoe laat Vlaardingen zou sluiten en ik geen risico wilde nemen een nacht te moeten overblijven, begaf ik mij op weg terug naar huis. Een jongen van een jaar of zestien hield me staande en wist me te vertellen dat hij en ik samen op zwemles hadden gezeten. Ik wist vrij zeker dat dat niet waar kon zijn en had ook diverse redenen om hem daarvan mogelijk te overtuigen, maar liet die onuitgesproken en liep verder naar de uitgang. De jongeman zwom nog een stukje met me mee en zwaaide me toen wel thuis.

lutek Maandag 01 Augustus 2011 at 11:34 pm | | default
Gebruikte Tags:

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.