Duizel In Het Park

Welkom bij Duizel In Het Park.
Waarschuwing: Dit festival is ongeschikt voor mensen die van nature al duizelig zijn. Wij adviseren die mensen betreding van het festivalterrein onder begeleiding van een begeleider. Het woord zegt het al.

Ik overwoog of ik begeleiding nodig had. Ik word wel eens duizelig, dat wel, maar wat was hier nu het ergste dat kon gebeuren – dat je in het gras viel? Goed, met wat geluk, of ongeluk, viel je in het water. Was dat nu alles? Je moest wel erg duizelig worden wilde je tegen een boom aanlopen of wilde je de straat oversteken, een toegangskaartje kopen, Blijdorp binnenwandelen, een kooi ontgrendelen en verscheurd worden door wolven, leeuwen of stokstaartjes.
Nee, dat zag ik zo snel niet gebeuren. Ik zou vast ook zonder begeleiding kunnen floreren.

Er waren kunstzinnige uitingen alom op het festival maar mijn belangstelling ging vooral uit naar een muziekpodium. Dat podium was ook alom. Het was namelijk verplaatsbaar. En inderdaad, na het eerste optreden was ik het podium al kwijt. Nu is het terrein, een gedeelte van het Vroesenpark, redelijk overzichtelijk en je kan er van uitgaan dat je met het lopen van 1 rondje ad 5 minuten alles en iedereen kunt terugvinden dat of die je kwijt bent geraakt. Maar het leek of het podium steeds voor mij uitliep want ik kon het maar niet vinden, niet na 5 en ook niet na 10 minuten. Ik kwam op het idee om in het gras te gaan liggen en te wachten tot het podium vanzelf eens voorbij zou komen. Ik dacht aan De Consul (in 'Under the Volcano') die zei; ik parafraseer: "Ik heb gehoord dat de aarde draait, ik zal hier blijven zitten tot mijn huis voorbij komt."
Nu was het de tweede dag van dit tweedaags festival en ik had wel vernomen dat het de eerste dag nogal had geregend, maar wat me niet bekend was, was dat het zó veel had geregend. Nietsvermoedend zakte ik een centimeter of tien weg in het drassige landschap. De geluiden rondom mij werden wat doffer maar daar schonk ik niet veel aandacht aan. Pas toen ik, onterecht, meende dat de zon aan het verdwijnen was, probeerde ik mij weer op te richten. Dat viel nog helemaal niet mee. Ik fatsoeneerde mijzelf, voor zover mogelijk, en zette het opnieuw op een wandelen.
Doordat de zon, die allerminst was verdwenen, me behoorlijk in de koude kleren ging zitten, werd ik door enige duizeling bevangen. Ik had een vermoeden waarom het festival genoemd was zoals het genoemd was.

'Duizel' is een heerlijk kneuterfestival. Ik zag veel bekenden en ook erg veel mensen die ik mogelijk kende. Misschien kende ik ze, misschien ook niet. De sfeer op 'Duizel' is zodanig kneuter dat je je niet bezwaard hoeft te voelen om mensen van wie je twijfelt of het bekenden zijn net iets te lang aan te kijken. Dat is niet erg. Dat mag. Dat kan geen kwaad. Ik glimlachte vriendelijk, knikte eventueel naar deze en of gene en liep op mijn gemak verder.
En veel mensen deden hetzelfde naar mij toe, merkte ik. Misschien was ik een bekende, misschien ook niet. Ze keken me dan net iets te lang aan, glimlachten vriendelijk naar me, en dat deden ze ook als bleek dat ze me toch niet kenden. Wat een heerlijke sfeer, wat een heerlijk kneuterfestival.
Plotseling merkte ik dat ik al de hele tijd een graspol op mijn hoofd had liggen. Ik schoot een Dixie-toilet in en fatsoeneerde me nog iets beter dan eerst. Daarna werd ik aanmerkelijk minder duidelijk aangekeken.

Op dat toilet overigens - behalve dat er iemand met viltstift reclame had gemaakt voor zijn herenliefde, ofwel dat hij een stevige roker was - viel mij op dat ik zeker wel twee glazen moest plassen terwijl ik er op dat moment nog maar één genuttigd had. Hoe kan zoiets, vraag je je af. De wetenschap staat voor een raadsel. Zoniet de wetenschap, dan ik zelf wel.
Hierbij wil ik opmerken dat ik niet daadwerkelijk een meting heb verricht: de twee glazen betreft een schatting. Laat dat duidelijk zijn.
Toen ik met gevaar voor eigen leven - de plaatsers van het mobiele toilet hadden de mobilitiet iets te letterlijk genomen, het had ieder moment kunnen omvallen, bij voorbeeld als je twee keer meer plaste dan je gedronken had, en wellicht hadden ze dit gedaan om in de stijl van het festival te blijven (zoals het muziekpodium) - de Dixie weer verliet, liep ik plots zomaar in de armen van een groep mensen die naar een zingende en gitaarspelende dame zaten te luisteren. Ik zette mij en luisterde mee. Het was mooi. Tussen de nummers door zei ze dat ze half Zimbabwaans was maar ze zei niet welke helft.
Sprekers en lezers heb ik de hele dag gemeden. Woord verwaait, dat is onprettig in de buitenlucht. Maar opeens had ik door waar er muziek werd gemaakt en was ik er vanaf dat moment steeds bij in de buurt. De professionaliteit van de muziek deed wel iets af aan het kneutergehalte van het festival maar dat kon me inmiddels niets meer schelen.
Ik merkte nu dat ik - de bar was ten slotte al een paar uur geopend - toch af en toe uit mezelf wel wat duizelig werd. Gelukkig stond ik steevast op een plek waar ik tot mijn enkels in de modder wegzakte. Goed geaard. Geen kans op omvallerij. Maar het werd later en later, dat heb je, sinds de uitvinding van de klok. Ik besloot nog één rondje over het terrein te maken, dat merkwaardig genoeg nu zeker twintig minuten duurde. Muziekmaker Gerhardt groette me. Hij was de eerste geweest die ik hier vandaag had gezien. Het festival was rond.

lutek Woensdag 10 Augustus 2011 at 12:45 am | | default
Gebruikte Tags: , , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.