Muziek in the Middle of Harnis

We (dat is: school- c.q. jeugd- c.q. muziekvrienden en aanhang) zien elkaar het laatste jaar vaker bij begrafenissen en crematies dan bij de inmiddels beroemde muziekdagen. Dat voelt niet goed. Let wel, als we elkaar iedere week zouden zien voelt een begrafenis of crematie niet minder slecht, maar, mede daardoor, waren we nu echt wel behoorlijk aan een flinke muziekdag toe. Die was er, deze keer in Huize Wendt te Middelharnis.
Bij de laatste 10 muziekdagen wordt de muziek losser en losser gekozen. Ooit waren er themadagen, toen waren er themahalvedagen, tegenwoordig is er niet of nauwelijks meer een thema, los zand, hoewel het iedere genodigde nog altijd vrij staat toch vooral zelf een bepaalde eenheid in de meegenomen muziek te creëren.

In de auto op weg naar het eiland liep ik de inhoud van mijn eigen platentasje nog eens na. De avond ervoor had ik toch een geweldige lijn ontdekt in al deze platen, waar was die nu? Stond het zijraam open en was de lijn naar buiten gewaaid? Ik zou moeten betogen als brugman om de losse delen tot een sluitend geheel om te buigen.
Het is drukte om niets. Als het maar fijne muziekjes zijn. Daar gaat het om. Of nee, zelfs daar gaat het niet eens om, het gaat er om dat we elkaar verdomme niet uit het oog verliezen. We wonen allen minimaal een provincie van elkaar vandaan. We worden los zand. Nat houden, zegt de dokter.
Hannie reed, ondanks mijn aanwijzingen, in één keer goed en parkeerde voor de deur.

Ik hield met groot gemak de biertjes ver van mij. Die staan er altijd zo vrolijk bij, die biertjes, op een muziekdag. Het was al een hele tijd middag voordat de eerste werden opengemaakt, en ik was niet eens degene die het startschot gaf. Drie mensen doken op een La Chouffe elk. Wilde ik die ook niet? Men keek mij verbaasd aan. "Er is veel belangstelling voor de La Chouffe en er zijn er maar 12 in huis."
Ik schudde zelfverzekerd het hoofd. Ik schatte in dat niet meer dan de helft van het dozijn zou worden verorberd deze dag. Nee, ik deed rustig aan. Beter zo.
Plotseling duwde iemand me een fles wijn in handen. Ik raad een ieder altijd aan daar niet moeilijk over te doen. Wees een vent, ook als vrouw, en accepteer die fles. En dat deed ik dan ook. Maar de wijn bleek niet op zichzelf te staan, ook werd ik gefeliciteerd. Hemel! Ieder jaar opnieuw vergeet ik dat ik jarig ben. Hoe oud werd ik nu toch weer, 43? Een hele prestatie, al dacht ik het zelf.

Behalve de vaste bezetting waren er ook wat extra gasten aanwezig. Muziekverhalen deden de ronde. Ik kan zelf ook wel muziekverhalen ophangen maar loop dan al snel het risico dat de anderen die verhalen al 30 keer gehoord hebben. Vernieuwing is aan te bevelen.
Er lopen op een muziekdag gewoonlijk al één à twee handenvol kinderen rond, maar één der gasten gooide er dit maal nog een extra kind tegenaan. Waarom ook niet? Kind in kwestie had een voorliefde voor klimmen en klauteren, niet alleen op en over de bank en in de gordijnen maar ook in mensen. Het knaapje was daar buitengewoon behendig in. Ook toen ik het beetpakte en hem, na eerst twee rondjes om de salontafel een redelijk getrouwe impressie van een vliegtuig te hebben gegeven met hem als piloot, eventjes in de lamp hing, raakte hij niet in paniek. Hij bleef lachen zoals hij de hele dag al had gedaan. Bravo.
Ik schonk nu toch maar een wijntje in. De stemming zat er immers behoorlijk in en de muziek leek telkens beter te worden. Af en toe strekte ik even de benen en keek ik of het buiten nog of weer regende. Meestal was het wel één van die twee.

Toen was het etenstijd. Huize Wendt had zich uitgesloofd: na afloop van de maaltijd telde ik voor de zekerheid mijn vingers na. Er werd nog een plaat gedraaid en nog eentje, een concertvideo, nog een plaat en nog eentje. Ondertussen haalde ik het knaapje maar weer eens uit de lamp, hij begon al wat rood aan te lopen. Hij lachte nog steeds en ging meteen door met klimmen en klauteren. Uiteindelijk maakten we onszelf maar wijs dat de wijn op was. Dat was natuurlijk niet zo maar we konden zo snel geen andere reden verzinnen om terug naar huis te gaan.
Weliswaar moesten diverse mensen even de ogen focussen maar toen kon iedereen terugkijken op een geslaagde muziekdag.

lutek Vrijdag 12 Augustus 2011 at 12:42 am | | default
Gebruikte Tags: , , , ,

drie reacties

Liza Fiolet
Het was inderdaad heel erg leuk! :-)

Xxx Liza
Liza Fiolet, (E-mail ) - 12-08-’11 09:37
Lutek
Zeker weten. :D
En dan heb ik het nog niet eens gehad over jullie bediening. Het leek wel een hotel. Jullie bleven rennen voor ons. Thanks!
Lutek, - 12-08-’11 09:55
Edwin
Zaterdag a.s maar weer eens wat vocht toedienen aan dat losse zand.
Edwin, (E-mail ) - 14-08-’11 20:40
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.