Limburg II - Mondo Piovoso

Hannie en ik bespreken bij het ontbijt het verschil tussen kikkers en padden. We weten niet zeker of er wel een verschil is tussen die twee. Misschien moeten we het hen zelf vragen: kwaak 1 keer als je een kikker bent en 2 keer als je een pad bent. Het is misschien geen uitsluitsel garanderende methode - de beestjes kunnen liegen of zich vergissen - maar het is een begin.
Het is een gesprek ter bezwering van de regen. We willen niet zien hoe nat het buiten is. Het heeft de hele nacht geregend. Nu is het ochtend en het regent nog steeds. Ik stel voor om de buienrader te raadplegen. Hannie vindt dat een slecht idee.
-Weet je het zeker?
-Ja, ik weet het zeker.
Hannie raadpleegt de buienrader. We krijgen de melding dat het 'misschien kan blijven regenen en misschien ook niet, wat denken we er zelf van?'
Met die melding schieten we natuurlijk niets op. Dan toch maar beter de buienradar raadplegen, die is een stuk betrouwbaarder.
Over 10 minuten is het droog. Kijk, daar hebben we wat aan. We gaan op weg.

Ons doel is Mondo Verde, een tuinentuin. Diverse tuinen (Japans, Engels, Romeins...) zijn hier op fraaie wijze nagemaakt. Door belabberde plattegrondinterpretatie lopen we langer over heen- en terugweg dan dat we in Mondo Verde zelf zijn. We zijn nog maar net binnen of we zijn al aan een rustpauze toe. In de Romeinse tuin is een cafetaria gevestigd waar je met één druk op de knop niet bepaald Italiaanse koffie uit een automaat kan halen.
We strekken de benen, ontdoen ons van temperatuuronderschattende kleding en genieten van het uitzicht. Het is er werkelijk prachtig. Ik mijmer me een paar miljoen rijker in de lotto en stel me voor hoe ik zelf een dergelijke tuin zou laten aanleggen. Ik zou er elke dag aan een zelfde tafeltje zitten, genietend van het uitzicht, en om het geheel compleet te maken zou ik een echte Italiaanse koffiespecialist in dienst nemen die voor mij de knop van de automaat indrukt. Hoef ik mooi zelf niet te lopen.

Bij de Japanse tuin zien we enkele reuzenbonsais. We vragen ons af of dat niet gewoon mislukte bonsais zijn. Als ze gelukt waren zouden ze niet zo reuze zijn geweest.
We waren hier 6 jaar geleden ook al eens. Het park is inmiddels iets uitgebreid. Het tropische vogelverblijf is zondermeer hart- en okselverwarmend. Er is een kinderpretparkje bijgebouwd. De tuinen zijn nog zoals de tuinen waren. Maar een belangrijk verschil is dat goed te zien is dat er weinig geld is voor onderhoud. Dat is jammer.

Als we de Engelse tuin inlopen begint het net te regenen. Dat is verdomme wel héél erg goed nagemaakt!
Op de terugweg naar het hotel zien we een niet te versmaden trap van meer dan 500 treden naar de top van de Wilhelminaberg. Met bovenmenselijke overschatting denk ik die binnen 2 minuten te kunnen nemen. Een misvatting. Het regent inmiddels zo hard dat het nauwelijks opvalt hoeveel vocht ik verlies. Toch moet dat maar snel worden aangevuld. Ondanks nog altijd zwaar belabberde plattegrondinterpretatie vinden wij uiteindelijk de weg naar het hotel.

lutek Woensdag 17 Augustus 2011 at 12:11 am | | default
Gebruikte Tags: , ,

vier reacties

Edwin
Mooie foto van Hannie! (en mooi stukkie natuurlijk, maar dat zijn we bijna gewend)
Edwin, (E-mail ) - 17-08-’11 14:12
Lutek
Het lijkt wel een sprookjestuin, maar nee, het was de Engelse tuin.
(en het is erg makkelijk om een mooie foto van Hannie te maken)
Lutek, - 17-08-’11 15:11
Hannie
Wat klinkt dat allemaal toch weer lief!!!

Ik zit touwens nu al te wachten op Limburg III. :-)
Hannie, - 17-08-’11 21:01
Lutek
Oh jee, Liefje - haha - dat wordt vast morgenochtend pas. Des te spannender. Zouden onze helden de jungle van Heerlen overleven.......
Lutek, - 17-08-’11 21:55
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.