Niet Beroemd

Ik keek naar Bloomfield voor de deur van De Witte Aap. Ik genoot van muziek, van een biertje en van het weer. Alledrie waren op de juiste temperatuur. Naast mij parkeerde een dametje een soort rollator. Mogelijk heet dit hulpmiddel anders, ik ben gelukkig nog niet erg thuis in de wereld van de rollators. Ze zette het ding op de rem, klikte een kruk aan de rollator vast, en nam er plaats op.
'Zo, ik zit', zei ze met zwaar Rotterdams accent.
Ja, knikte ik, je zit. Bloomfield begon het volgende nummer.
Ik vroeg mij af wat iemand met zowel een rollator als een kruk doet. Het deed me denken aan de scène in 'Once upon a time in the West' waarin het vertrouwen in een nogal sullige man wordt opgezegd. 'Hoe kan ik je vertrouwen', zegt de schurk, 'iemand die zowel een riem als bretels draagt, die kan niet eens zijn eigen broek vertrouwen.' Pang!!
Ik had de scène eigentijds na kunnen spelen maar ik vond het nogal een gedoe om het dametje eerst te vragen of ze de film wel kende, dus zag ik er van af.

'Hij kan mooi zingen, hè?'
Ik knikte weer. Zeker, hij kan heel mooi zingen.
'Mijn dochter zingt ook. Maar ze wil niet beroemd worden. Dat wil ze niet.'
Oh nee?, knikte ik iets te hard.
'Nee, dat wil ze niet, daar houdt ze niet van.' Ze trok een vies gezicht en maakte een wegwerpgebaar. Behalve haar stem had ook haar mimiek een Rotterdams accent.
'Ze wil ook niet betaald worden. Nou ja, gewoon, weet je wel. Maar niet ehh...', en weer trok ze een vies gezicht.
Bloomfield begon aan het volgende nummer.
'Ze is eerste geworden bij Hennie Huisman. Op televisie. Is ze eerste geworden.' De wenkbrauwen van het dametje maakten de wildste bewegingen.
'Morgen treedt ze op, in De Vijgeboom, hier...', en ze wees door een paar huizenblokken heen naar De Vijgeboom.

'Daar zul je ze hebben hoor.' Ze keek opzij en ik keek opzij en ik hoorde haar een lelijk woord zeggen. Twee agenten maakten hun rondje centrum en kwamen langsgelopen.
'Die hebben bij mij de deur ingetrapt en de binnendeur ook.' Het verhaal ging verder maar ik luisterde naar de muziek.
Naast me zag ik hoe het dametje haar kruk van de rollator losklikte en het als ware het een zwaard naar de agenten opstak. Dat moet ze ook uit een film hebben, dacht ik.
De agenten lachten. Het dametje lachte ook.
Bloomfield begon met het volgende nummer.

lutek Vrijdag 26 Augustus 2011 at 12:36 am | | default
Gebruikte Tags: , ,

Eén reactie

Hannie
Je hebt geen foto's nodig om dat dametje voor je te zien. Maar het klopt precies!!! leuk!!! :-)
Hannie, - 26-08-’11 08:42
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.