fragment uit Wandelreis Salau, Pyreneeën (1)

(...) De ‘Sentier de Decouverte du Cougnets’ liep ik als eerste, dit is de route die langs de gesloten wolfraammijn voert. Dit zeg ik eigenlijk al verkeerd. Beide routes voeren langs de mijn, maar deze route heeft dat als hoofdingrediënt. Direct loopt de weg naar boven en dat blijft zo tot je een uur later, 400 meter hoger, de overblijfselen van de mijn ziet. Nou ja ‘ziet’, je ziet eigenlijk niks, maar je staat dan wel op een plek met een fantastisch uitzicht. Als ik dacht dat het zwaarste stuk van de wandeling er nu op zat dan had ik het mis. Hier begon het pas echt steil omhoog te gaan. Ik klampte me maar vast aan de wetenschap dat hoe steiler een weg loopt – ik zou nog 300 meter omhoog moeten – hoe sneller het hoogteverschil is overbrugd. Halverwege dit tweede gedeelte kwam ik in de volle zon te lopen. Ik zette mijn rare hoedje weer op, dat hoedje dat alle vogels direct afschrikt. (Ik heb er inderdaad geen één gezien vandaag.)
Enige tijd later meende ik geluiden te horen die ik niet thuis kon brengen. Even twijfelde ik of de geluiden er wel echt waren en niet alleen in mijn hoofd zaten. Bij nadere beluistering bleken ze wel degelijk echt. Het kwam van ergens boven mij, al zag ik nog niets. In een vallei is het vaak lastig te zeggen waar een geluid precies vandaan komt.
Bellen! Bellen en geblaat. Nu kon ik het ook zien. Een enorme kudde schapen werd terug de kooi ingeloodst. Vier mensen en evenzoveel honden floten en blaften van alle kanten om de schapen van punt A naar punt B te leiden. Een mooi gezicht. Het blijft knap hoe die mensen dat voor elkaar krijgen.
Zelf hoopte ik ondertussen dat ik niet in de weg zou lopen van dit spektakel en door mijn aanwezigheid alles in de war zou sturen. Ik hield de pas een beetje in en probeerde rechtsom rond de kudde te geraken. Naar punt A, zeg maar. Dat was niet de goede richting, zag ik even later. Ik had juist naar punt B moeten lopen. Op steile gedeeltes in een open veld zie je vaak het juiste pad niet meer omdat veel mensen voor je allerlei andere paden hebben genomen, gemaakt.
De folder nodigde me uit vooral eens bij de authentieke schaapsherdershut te gaan kijken, maar de herders stonden me van op een afstandje aan te kijken, op een rijtje, leunend op het hek van de kooi, en zagen hoe ik eerst de ene kant was opgelopen en nu weer de andere kant op liep. Ik kreeg visioenen van de gringo die de saloon binnenstapt in het Wilde Westen en besloot direct door te lopen. Ik zou ietsje verder wel van het mooie uitzicht gaan genieten. (...)

- over enkele dagen is het hele verslag te lezen op www.vakantie.lutek.nl -

lutek Woensdag 14 September 2011 at 2:13 pm | | default
Gebruikte Tags: , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.