Terecht in Utrecht

Als je van te voren weet dat het spoorwegennet rond Utrecht enkele uren platgelegd wordt wegens technische storingen, zorg je ervoor ervóór reeds ter plaatse te zijn. Weet je dat niet - en dat kun je ook niet weten - en ben je geheel tegen je oorspronkelijke planning in toch al uren eerder ter plaatse, kan er niet anders zijn dan sprake van toeval én geluk. Dit alles vanzelfsprekend alleen in het geval dat je ook werkelijk iets in Utrecht hebt te zoeken op dat uur anders zou je geen reden hebben naar Utrecht af te reizen. Dan zou je juist zo snel mogelijk weer uit Utrecht weg moeten zien te geraken, als dat tegen die tijd nog mogelijk is natuurlijk, met die niet van te voren aangekondigde technische spoorwegennetstoringen; dat hoef ik hopelijk niet uit te leggen.

'Wij' is altijd iets veranderlijks, maar 'wij' waren dit keer Mevrouw Fien, Meneer Maurice en ik. En wij waren halverwege de middag al in Utrecht, uren voordat Tivoli, ons doel, zijn deuren opende, en maakten tot die tijd de tijd vol met omzwervingen en stadsloperijen.
De inwendige mens werd tot topzwaarte gefêteerd en moest hoe langer hoe meer ondersteund worden door de uitwendige, zwalkende van café naar restaurant naar café.
In het restaurant deden wij ons behalve aan eten tevens te goed aan tal van toespraken van bedenkelijk allooi die iets te maken hadden met een manifestatie van akelige politiek correcte aard. Brrr!
Tijdens een buitenrookpauze werd in het voorbijgaan de burgemeester van Utrecht de hand geschud alsmede die van zijn bevallige echtgenote. Of misschien was het zijn minnares. Of anders zijn buurvrouw. We hebben het niet gevraagd. De burgemeester was te herkennen aan zijn ambtsketen, de dame was te herkennen aan het feit dat zij achter de meneer met de ambtsketen aanliep. Wij waren te herkennen aan de bijna aangestoken sigaret in onze mondhoek.

We moesten ons nog haasten om op tijd in de zaal van Tivoli te geraken. Tivoli zelf was snel bereikt maar de rij van 8 meter waarin wij stonden schuifelde in zo'n laag tempo naar binnen (20 minuten) dat het niet veel scheelde of we hadden de eerste nummers van Richard Buckner over het hoofd gezien.
Fien en Maurice gingen daarna een ander concert in een andere zaal zien. Ik bleef in Tivoli om DJ Betonnie een hand te geven, me kapot te vervelen bij Pinback, nogmaals 20 minuten in een rij van 8 meter te staan om te mogen pinnen, en een aanschaf te doen van 'Letters to Emma Bowlcut', een boekwerkje van de hand van Bill Callahan.
Bill Callahan, of Smog, zoals sommige mensen zeggen, schudde of het niets was eventjes het concert van het jaar uit zijn mouw, bedankte de bezoekers en ging heen. Heengaan leek ons een goed idee en wij volgden zijn voorbeeld. Van storingen van technische aard was niet langer sprake.

lutek Zondag 27 November 2011 at 10:13 pm | | default
Gebruikte Tags: , , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.