Kartonnen Koffers

Aan de bar van De Riddert zat Pieter. Pieter vond dat het weekend was en bestelde een tweede glaasje witte wijn, met een glimlach of het eigenlijk niet mocht. Het was al jaren geen weekend meer voor Pieter want Pieter werkte niet meer. Ik vroeg me af of Pieter ooit gewerkt had want hij was jazzmuzikant. Jazzmuzikanten werken meestal niet, als je musiceren voor het gemak even geen werken noemt.
Hij noemde namen van muzikanten die al dood waren. Pieter was nog niet dood. Hij had een hersenbloeding gehad, 15 jaar geleden, maar alles deed het nu weer. Hij had een beter geheugen en betere motoriek dan menig andere jazzmuzikant van 65 jaar. Maar tot mijn verbazing was Pieter van 1925.

"Ach, iedereen heeft zo zijn verhaal", zei hij, nadat hij verteld had dat hij in 1950 Rijk de Gooyer nog aan de contrabas had zien plukken. Johnny Kraaijkamp trouwens ook. Toen nog niet samen. (Zij waren van hetzelfde jaar. Hij had ze allebei overleefd.)
Iedereen speelde overal in combo's en trio's. Manke Nelis, kende die ook. Die had nog naar Amerika willen gaan maar dat was hem afgeraden. 'Jongen, ze zitten daar echt niet op je te wachten, in Amerika.'
Contrabas was makkelijk, het kwam er niet zo op aan hoe je plukte, zolang je de beat maar een beetje gaande hield. Zo begon je in die tijd. Deed iedereen. Pieter speelde mondharmonica.
Die Rijk, dat was een figuur, altijd iedereen beledigen. Een keer in Amsterdam, kwam Remco Campert het café binnen met een gekleurde vriendin, maakte die daar een rotopmerking over. Ach, was ze niet gekleurd geweest, had hij een andere rotopmerking gemaakt, gewoon om te stangen, zo was Rijk.
Die geweldige artiesten, dat verwacht je niet, maar die hebben vaak een heel andere kant.

Ik bood Pieter nog een wijntje aan. Dat kon wel. Het was weekend, vond Pieter.
"Ach, iedereen heeft zo zijn verhaal", zei hij, nadat hij verteld had hoe hij met de razzia van November '44 met 52.000 andere Rotterdamse mannen was opgepakt. Koffer pakken en meekomen. Snel wat spullen in de koffer, riem er omheen om het bij elkaar te houden, want die waren van karton hè, die koffers toen.
Mijn moeder was in 1 dag 4 zoons kwijt. Ik was een nakomertje, maar wel net oud genoeg. Voorbij Utrecht stonden we in de polder. En de volgende dag stonden we daar nog steeds want ze hadden geen idee waar ze ons heen moesten brengen. We werden te werk gesteld maar er was geen werk. Er was helemaal geen plan. Uiteindelijk ergens tussen Winterswijk en Borken op een soort boerderij terecht gekomen. Was niks te doen. En die Duitsers, joh die geloofden er al lang niet meer in, die wisten al meer dan een jaar van te voren dat ze zouden verliezen. Die deden niet zo moeilijk.
Nee, de SS, daar moest je voor oppassen, maar die gewone Duitsers, dat waren helemaal de kwaadste niet, welnee.
Nog een keer naar Winterswijk geweest, mocht niet natuurlijk, daar werd soep uitgedeeld. Wij illegaal met de trein. Zijn nog anderen opgepakt. Wij hebben mazzel gehad. En terug, ja lopen.

Later moesten we weer ergens anders heen, naar het Noorden, in Nederland zaten we toen. In een dorp met maar 2 Duitsers. Ach daar had je ook geen last van. Maar toen we daar heengingen, 's nachts in de trein weer, moesten we er opeens allemaal uit, kwamen vliegtuigen aan. Overdag, elke dag, waren er bombardementen, op ieder dorp en iedere stad. En dan 's nachts nog een keer.
Wij de trein uit, ik was de laatste, en ik struikel en ik blijf hangen aan de lijnen van zo'n hekje, krijg mijn voet niet los. Ik zie die lichten op me afkomen en ik denk 'nou, dat was het dan hè', maar die bom raakt alleen de locomotief. Hadden ze opdracht voor. Dan konden de treinen niet rijden.

Pieter vertelt meer en meer en ik luister met open mond. Vooruit, nog één wijntje dan, het is weekend. Hij lacht. Hij heeft niks aan de oorlog overgehouden. Zijn goede humeur nam hij mee terug en is altijd bij hem gebleven. Ik hoop dat het iedere dag weekend voor hem is.

lutek Zaterdag 03 December 2011 at 4:38 pm | | default
Gebruikte Tags: , , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.