Dordrecht Vroemt

Een bevriende rederij gaat de traditie aan kart-avonden te organiseren. Je moet maar durven. Nu al voor het derde opeenvolgende jaar, en het einde is nog niet in zicht.
Sinds de uitnodiging hieraan deel te nemen op de virtuele deurmat viel, vier weken geleden, heb ik niet anders dan in koude kleren gezeten. Ik kan helemaal niet karten. Toch wilde ik graag van de partij zijn.

Verzamelpunt was deze keer de Merwehal te Dordrecht. Er is daar een kartbaan. Gelukkig maar, anders zou het een slecht gekozen verzamelpunt geweest zijn.
Omdat het exacte verzamelpunt ongeveer 3 meter verwijderd was van de te betreden kartbaan, was het direct bij aankomst duidelijk dat er geen weg terug was. Men moest meedoen.
Ik had van te voren tal van al dan niet verzonnen uitvluchten bedacht om het vroemgeweld aan mij te laten passeren, maar eenmaal ter plekke bleek geen ontkomen aan deelname. Edoch, bedachte uitvluchten of niet, niets bleek eenvoudiger om in de eerste ronde reeds uitgeschakeld te worden dan simpelweg mijn best te doen. Mijn beste kunnen bleek ruim voldoende om eenvoudig laatste te worden.
Aan het pak heeft het niet gelegen. Wat een mooie pakken hadden we aan. Nabij de garderobe bekeken de deelnemers elkander en als vanzelf weerklonk een eenstemmig meerstemmig 'Bassie en Adriaan'-gezang uit alle aanwezige kelen. (Dat wil zeggen: één stem per keel.)
Nee, de pakken waren prachtig. De helmen dan? Nee, daar was ook niets mis mee. Wel moest ik even zoeken naar de juiste maat. Ik verwonderde mij erom dat, hoewel de 'small' helmen een variant 'extra small' hadden en de 'large' helmen een variant 'extra large', de medium helmen een variant 'extra medium' moesten ontberen. Toch vond ik er één die me paste.

Voorafgaand aan de wedstrijd was er 12 minuten tijd om in te rijden. Veelbetekend lootte ik de achterste kart van het veld. Ik heb in de daarop volgende 12 minuten niemand weten te passeren. Wel werd ik zelf 17 of 23 keer gepasseerd. (Ik raakte bij 20 de tel kwijt dus ik wist het niet meer zeker.)
Halverwege kreeg ik medelij met de mannetjes van de kartverhuur; je zou een lamme schouder krijgen van het constante gezwaai met zo'n blauwe vlag.
Na enige tijd kreeg ik door welke bochten zich het meest leenden voor de oploop van gekneusde ribben, respectievelijk dikke knieën. Vanaf dat moment zorgde ik dat ik ook in die bochten nog langzamer reed dan ik al had gedaan.

Na de race volgde de medaille-uitreiking. De nummers 1, 2 en 3 bleken 2, 1 en 3 geworden te zijn. Hoe dat kon wist niemand. Het deerde niet. Nu waren er belangrijkere zaken aan de orde. De inwendige mens.
Een waar bacchanaal brak aan, eten en drinken en nog meer eten. Vanuit de keuken hoorde ik de chefkok roepen om meer koeien. De beesten waren niet aan te slepen.
Vanuit het restaurant had je een mooi overzicht op de kartbaan. Een nieuwe ploeg was daar nu bezig de nagels uit de planken te rijden. Ik zag dat wij gewoon met een geweldig goede ploeg waren geweest. Had ik met deze ploeg meegedaan, zou ik geen laatste zijn geworden. Er was echter geen enkel atoom in mijn lichaam dat er serieus, of anderszins, aan dacht om nogmaals in een kart te stappen.
Over een jaar hoop ik weer van de partij te zijn. De kart-avond wordt al echt een traditie. Het lijkt me het beste om dan opnieuw laatste te worden. Ook dat is een mooie traditie.

lutek Donderdag 08 December 2011 at 12:48 am | | default
Gebruikte Tags: , , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.