Er Was Eens...

Ik waande mij onzichtbaar voor de wereld. Niet omdat ik me juist in een handdoek gewikkeld had, hoewel dat wel de aanleiding van het wanen was, maar omdat ik in de badkamer stond in een huis in een flat in een stad waar niemand was behalve ik.
Misschien dat er anderen in de stad waren, dat kon best, dat was zelfs heel aannemelijk, maar die waren onzichtbaar voor mij, zoals ik voor hen. In de badkamer stond niemand anders, dat wist ik zeker, en zeer waarschijnlijk in het huis ook niet.
Toen de handdoek zijn taak had volbracht en mijn hoofd in de spiegel zichtbaar werd, zag ik hoe mijn haardracht een sterke gelijkenis vertoonde met die van de roodharige tekenfilmfiguur uit de serie "Er was eens...", iets wat me 30 jaar geleden al was gezegd door klasgenootjes, wat dan ook de reden was dat ik nu die gelijkenis zag. De gelijkenis was er, goed, maar dat zou me nu vast niet zijn opgevallen zonder die herinnering aan klasgenootjes van 30 jaar geleden.
Met enige ferme kamhalen teletijdmachineerde ik mijn haardracht weer naar het heden.
Ik ben zelf niet roodharig, maar ik weet dat de tekenfilmfiguur dat was omdat wij destijds thuis net in het bezit waren van een kleurentelevisie. Nóg vaker zaten wij aan de buis gekluisterd. Een zomer eerder kozen we de televisie.
'Vakantie of kleurentelevisie' was de keus die moeder ons gaf. We hadden geen spijt van onze keus.

Zonder haast in de badkamer terwijl het geen weekend is. Ik had een vrije dag. Is een vrije dag die gevuld is met afspraken een vrije dag? Soit, het is maar een aanduiding.
Ik zou mijzelf dra zichtbaar moeten maken voor de wereld, met tussenkomst van een uitgeverij.
Nee, laat ik niet te hard van stapel lopen. Laat ik mezelf eerst maar eens zichtbaar zien te maken op de uitgeverij. Dat is al moeilijk genoeg.
Treinsneeuw en tramadvies maakten dat ik een uur te laat aanbelde bij het pand aan de Herengracht. Op 43 jaar is 1 uur te verwaarlozen.
Redacteur Fictie ging mij voor. Als gevolg van interne verhuizing zit hij tegenwoordig hogerop. Gelukkig had ik mijn bergschoenen aan.
Mijn verhalen zijn de moeite van het uitgeven waard. Maar zonder enige bekendheid is het lastig naam maken en al helemaal onmogelijk om ook nog een paar exemplaren van een boek aan de man (m/v) te brengen. Waar te beginnen? Wellicht kan een voorleesbeurt hier en een voorpublicatie daar het ijs testen, zo meende Redacteur Fictie. Het schoot me te binnen dat ik even tevoren tweemaal bijna was uitgegleden. Maar dat was buitenlopend, nu was ik binnenzittend.
Misschien moest ik maar eens flink op mijn bek gaan, al dan niet zichtbaar. En dan weer opstaan en doorgaan en al die dingen. Uiteraard wil ik mijn naam op een boek hebben, maar als dat niet gebeurt ga ik er niet minder om schrijven.

Er is ooit...

lutek Zaterdag 04 Februari 2012 at 7:42 pm | | default
Gebruikte Tags: , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.