Weekje Weg 3

De stekkers zeggen boem en de schakelaars knal. Gisteren schatte ik het bouwwerk en de inhoud op 35 jaar oud. Vandaag geloof ik dat het allemaal nog veel ouder is. De CV loeit zich een hartverzakking, en mij.
Buiten gebeuren dingen die binnen niet mogen. Bladeren schuren over het voetpad. Het is gaan waaien. Twee zwarte katten hebben het gemunt op mijn opendeurpolitiek. Ik presenteer ze een koude kermis, de deur gaat niet open.
Een merel weet dat de deur gesloten blijft en is niet bang zich op een meter van mij op te houden. De kracht van het glas. Maar ik lees bijzonder ornithologische interesse in de blik van beide katten, zodat ik voor de merel hoop dat hij wel snapt dat de twee katten niet zoals ik door glas van hem zijn gescheiden.
Anderzijds, de twee katten lijken al enige dagen niet gegeten te hebben. Weet je wat, die natuur daar buiten, die zoekt het maar lekker zelf uit.

Ondertussen, heden hier binnen, heb ik ontdekt dat het huisje zonder mijn aanwezigheid nog kaler was dan ik had vermoed. Er hangt niet eens een handdoekje. Gelukkig had ik er zelf één mede genomen. Hiermee kan ik na het douchen één helft van mezelf afdrogen.
Ik stond daarnet nog te dubben of vandaag de linker- of de rechthelft zich hierin gelukkig mocht prijzen, toen me een betere oplossing te binnen schoot. Ik heb een shirt tot handdoek gepromoveerd, en zo kwam ik toch nog helemaal droog uit de douche.

Ik hoop op sneeuw. Veel sneeuw. Knisperknaspersneeuw. Dwingsneeuw. Sneeuw die mij dwingt toch vooral naar buiten te gaan om te wandelen. Morgen misschien.
De zon is weg. De kou niet. Er is geen plek om te schuilen. De katten hebben het zwaar.
De wind neemt af en de sneeuw gaat er bij liggen. Misschien dat over een uur het uitzicht helemaal wit is, op twee zwarte vlekken na. Misschien ook dat zelfs de zwarte vlekken wit zullen zijn.

Vroeg in de avond ga ik eten in het restaurant op de prairie. Men serveert er een uitstekende magnetronmaaltijd. Voedsel zou ik het niet direct willen noemen maar het stilt de trek.
Neil Diamond staat op maar wordt afgezet. Simply Red komt er voor in de plaats. “Jammer”,  zeg ik tegen de ober. Hij vindt het ook jammer “maar ja, het is toch wat de mensen willen, dus…”
Ik kijk om me heen. Ik ben de enige gast in het restaurant.
“De mensen”? Welke mensen? En wat ben ik dan precies?
Zenuwachtig vraagt de ober of het heeft gesmaakt.

lutek Zondag 12 Februari 2012 at 7:34 pm | | default
Gebruikte Tags: , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.