Weekje Weg 4

Omdat het brood toch niet lekker is, maakt het me niet uit dat het snel oud wordt.
De gordijnen schuif ik iets minder ver open dan gisteren. Omdat de zon toch niet schijnt is het verschil in lichtinval te verwaarlozen, maar beperk ik zo de warmte-uitval.
Eén van de zwarte katten had een muis ontdekt. Hij speelde er even mee, hier vlakbij de achterdeur waar de bladeren waaien. Maar de muis was geen leuk speelkameraadje. De muis was al een tijdje dood en inmiddels stijf bevroren. Dat speelt niet leuk. Er moet iets te stribbelen zijn, liefst tegen. Maar de muis gaf niet thuis.

Langzaamaan verfijn ik de verhouding koffie : water. De verhouding Lutek : sigaretten heb ik al goed op peil. De verhouding Lutek : wandelen is echter zeer scheef. Hier zou ik iets aan moeten doen, vandaag. Want morgen, weet ik nu al, komt daar niets van.

Gisteren schreef ik een heel verhaal van 5300 woorden. Achter elkaar. Ik was tevreden. Vandaag begin ik weer van voor af aan. Zoals elke dag telt de voorafgaande niet meer.

Ik zie in dat de kassajuffrouw misschien gelijk had. Ik lijk zelf ook gedacht te hebben dat ik met mijn vieren was toen ik eerder deze week inkopen deed. Mogelijk ga ik niet meer uit eten, niet uit financiële zuinigheid, maar omdat ik het vervelend vind gemaakte aankopen ongebruikt achter te laten.

Hedenmiddag de verhouding Lutek : wandelen op peil gebracht, wat wel ten koste ging van de verhouding voeten : aangenaam. Maar de verhouding slemprosé : literfles brengt alles weer in evenwicht.
Het ‘Rondje Reindersmeer’ is een bestaande wandelroute, gemarkeerd met rode paaltjes. Voor het gemak ook met groene paaltjes, met genummerde paaltjes en met ruiterpaaltjes. Iemand die hier verdwaalt doet dat express en behoeft geen zoektocht.
Een makkelijke route dus. De grootste moeite die ik me vandaag moest getroosten om van één punt naar een ander te komen, was toen ik terug bij het huisje tot 14 maal de keycard in het slot moest steken vooraleer de deur volautomatisch open ging.
Ik ging er niet van uit dat flora-aanschouwing vandaag een rol zou spelen. Hertjes bijvoorbeeld, lachte ik, ha! die zitten hier vast niet eens. Je hoort te veel honden in de omgeving, en er zijn huizen in de buurt (aan de Noordwestzijde van het meer, waar ik begon) maar tot mijn verbazing en verrukking – ik had de gedachte de bovenkamer nog niet eens goed en wel laten passeren – zag ik twee hertjes vrolijk in het rond springen. Toen zij mij gewaar werden, sprongen ze, wellicht iets minder vrolijk en iets meer gehaast, het bos in, uit mijn gezichtsveld. Ik had op dat moment direct de eerste bus terug kunnen nemen; de wandeling was al geslaagd.
Maar ik liep door want was er nu toch. Wat zou ik nog meer willen zien? Ik overwoog een uil. Maar nee, een uil is een nachtdier, die laat zich nu zeker niet zien. Hooguit zou ik een andere roofvogel… Flats! daar was een roofvogel, een joekel van een roofvogel.
In dit tempo zou ik op één middag heel Blijdorp tegen het lijf lopen.
Maar daar bleef het bij. De beestjes vertoonden zich in de eerste tien minuten, daarna niet meer. Een prachtige visuele buit op deze frisse maar zonnige wintermiddag.

lutek Maandag 13 Februari 2012 at 10:29 pm | | default
Gebruikte Tags: , , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.