Mama op Toneel

Ernest heeft een bril, een behoorlijk in het oog springende bril. Deze eigenschap geldt vooral voor anderen, gelukkig niet voor hem zelf.
Laatst hoorde ik enkele mensen hardop menen dat hij zijn bril juist om die eigenschap gekozen zou hebben. Ik geloof dat niet. Als er iemand goed is in zelf- en boekpromotie, dan is Ernest het wel. Maar iets aan je uiterlijk te veranderen wat niet 'jezelf' is... nee, ik geloof niet dat hij daartoe over zou gaan. Wel heeft hij dan weer, tot 2 maal toe, zijn naam verloochend door zich uit te (laten) geven voor andere schrijvers, maar of die doorgaans brildragend waren weet ik niet.

Toen ik precies om 8 uur Luxor naderde, zag ik hem poseren voor een fotograaf. Tot 3 keer toe werd er een laatste foto genomen. Ik wachtte niet om te zien of dit nog verder gerekt werd. Ik was allang blij dat ik op tijd was.

[wat hieraan vooraf ging...]
Verheugd had ik aan vrienden gemeld dat ik na 10 jaar eindelijk eens Het Nieuwe Luxor zou betreden. Net iets te laat naar wens maar met behulp van eigen schuld stapte ik in de metro en was enkele haltes verder ter plaatse. De metro was snel geweest zodat ik nog precies voldoende tijd had om buiten een sigaretje te roken. Even later stapte ik naar binnen, groette de kaartjesknipmeneer en zag aan zijn zorgelijke blik dat er iets niet in de haak was. Ik moest tóch in Het Oude Luxor zijn!
(Mijn vergissing zal vermoedelijk iets te maken hebben gehad met de op mij gemaakte indruk van de foto's op de bezochte website tijdens mijn kaartjeskoop - niet goed gekeken.)
Met behulp van enige rasse schreden en dito metro, geraakte ik alsnog tijdig op de juiste bestemming.

Het naar binnen lopen bij Het Oude Luxor werd, behalve door de aardrijkskunde van het gebouw, ietwat bemoeilijkt doordat 500 anderen op hetzelfde moment ook naar binnen liepen. Ik hoorde 'genodigden' hier en 'genodigden' daar. Ik was denkelijk zo'n beetje de enige die zelf een kaartje had gekocht.
Ik zat eerste rij, in het midden, nog dichter bij de acteurs dan toen ik laatst in Amsterdam een repetitie bijwoonde.
Het stuk, 'Mama Tandoori', werd halverwege plotseling en onverwachts onderbroken, niet alleen door een overbodige pauze, maar ook door iemand in de zaal.
Mocht je een onderbreking verwachten, zou je denken dat Ernests moeder iemand van het podium af ging hengsten met haar deegroller, al dan niet volgens een script, maar nee, er was iemand flauw gevallen in de rij achter me. Ik had net schone kleren aangetrokken zodat ik vrij zeker wist dat ik hier niet de oorzaak van was. Ik controleerde ook mijn schoenen maar die waren keurig, hermetisch gestrikt.
Het bleek de warmte die de flauwte mogelijk had gemaakt. De bezoekers kregen zo doende extra waar voor hun geld, voor zover zij dat hadden uitgegeven. Zo niet, dan maakten ze zelfs winst.

Na afloop van het spektakel zag ik zowel in de foyer als in de verte een bril tussen de gasten doorschuiven. Ik liep naar Ernest toe en feliciteerde hem met de voorstelling. Verderop zag ik ook zijn moeder. Ze had de deegroller thuisgelaten. Ze glunderde.

lutek Woensdag 07 Maart 2012 at 12:18 am | | default
Gebruikte Tags: , , , ,

Eén reactie

Fien Hieronymus
Glunderen is het goede woord. Dat is wat ik doe na het lezen van dit prachtige verhaal. Voelt alsof ik ook op de eerste rij zit van Nieuw naar Oud.
Fien Hieronymus, (E-mail ) - 07-03-’12 07:06
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.