Fetish

Joy Division moet niet worden nagespeeld. Dat kan helemaal niet. Doe je het toch is dat gedoemd te mislukken. Verbazing en lof mijnerzijds derhalve bij het optreden van Fetish in Roodkapje, want de door hen gespeelde Joy Division-nummers klonken als klokken. Het klokken werd bovendien luister bijgezet door ciderversnaperingen. Het luistergenot werd daardoor op zijn beurt weer beklonken. Alles paste in elkaar, geloof ik.

Ruim voor aanvangsuur was ik aanwezig. Iets te ruim naar mijn smaak waardoor ik besloot eerst nog 7 keer om het gebouw heen te lopen voordat ik naar binnen ging. Toen ik enige tijd later iets na aanvangsuur dan toch de zaak betrad, was ik nog altijd belachelijk vroeg aanwezig, omdat ik niet wist dat de werkelijke aanvang pas 2 uur later zou zijn.
Met weemoed dacht ik terug aan de concerten in De Bunker, 25 jaar geleden. Die stonden steevast aangekondigd om 9 uur te beginnen en begonnen nooit voor half 11. En steeds later en later omdat het publiek dit doorkreeg en zelf pas om half 11 of half 12 arriveerde. Door deze wisselwerking was De Bunker uiteindelijk genoodzaakt concerten voor de zaterdag al voor de vrijdag ervoor aan te kondigen.

Inmiddels moest ik behoorlijk naar het toilet. Dat moet ik de laatste tijd wel vaker. Laatst dacht ik nog: Ik zal toch niets aan mijn blaas mankeren.
Voor de zekerheid ben ik nog niet naar de dokter geweest. Voordat je het weet, heb je iets wat je daarvoor nog niet had. En daar heb ik helemaal geen trek in.
Iemand die net als ik ook voor het eerst in Roodkapje was, ging mij voor. Na u, nee, na u. Heel beleefd allemaal. Hij ging een deur door, ik ging de deur door. Hij ging een trap af, ik ging de trap af. Beneden aangekomen zag het interieur er aldaar nogal belabberd uit, kaal verlicht door 1 peertje. Mijn voorganger klopte op de enige deur die de ruimte bezat. Hij klopte nog eens, riep of het daar achter een beetje wilde lukken en klikte toen wat schakelaars aan en uit, waaronder die van het peertje.
Maar al die tijd kwam er geen reactie van achter de deur. Wel stak er iemand zijn hoofd naar beneden en informeerde of we de lichtshow a.u.b. konden staken.
Mijn voorganger probeerde de deur nog een laatste maal. En jawel, het bleek de meterkast. De toiletten waren gewoon boven.

De band, zoals gezegd, was in formidabele vorm. En al mijn favoriete zelfmoordnummers kwamen langs, steeds vaker liftte ik mee; kennelijk was ik zelf ook in formidabele vorm. Voordat de dood er op zou volgen nam ik afscheid van Roodkapje. Ik had het weekend nog meer te doen.

lutek Zondag 11 Maart 2012 at 7:13 pm | | default
Gebruikte Tags:

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.