Wooden Saints II

Rotown. Donderdagavond. Concert.
Deze keer besloot ik voor de verandering eens vooraan bij het podium te gaan staan. Omdat het concert niet was uitverkocht, kon dat ook erg gemakkelijk. Te gemakkelijk, vond ik; ik vertrouwde het zaakje niet en dacht na: wie heeft er baat bij dat ik vooraan bij het podium sta? Ik keek Rotown rond maar zag geen verdachte individuen of handelingen.
Het bleef knagen.
Toen de band opkwam en begon te spelen - in die volgorde - begreep ik het. De bánd had er baat bij dat ik vooraan bij het podium stond! Natuurlijk, hoe had ik dat over het hoofd kunnen zien?
De band in kwestie was Wooden Saints. Niet geheel toevallig vind ik dit een erg goede band. Sterker nog, je kunt wel stellen dat als de band er deze avond niet was geweest, ik er ook niet zou zijn. Dan was ik ergens anders. Maar waar precies, zou ik niet onmiddellijk kunnen zeggen. Misschien thuis.
Ja, waarschijnlijk thuis. En dan zou ik ook niet vooraan bij het podium hebben gestaan. Thuis heb ik niet eens een podium.

Er zijn mensen die zeggen dat de hele wereld een podium is, maar als je dat doet vind ik dat je consequent moet zijn, wat inhoudt dat ieder mens als publiek beschouwd en entreegeld gevraagd moet worden. Dit zou echter zodanig drukke werkzaamheden vereisen dat deze levensbeschouwing het best slechts op een echt podium geüit worde.

Aangaande onderhavige band, Wooden Saints, wil ik op levensbeschouwend terrein nog wel een uitzondering maken. Zij hebben namelijk een dusdanig tal bandleden dat het bijna ondoenlijk is om die allemaal tegelijk op één podium te zetten. Wil je dat toch - en dat wilde men in Rotown - zie je je al snel genoodzaakt een speciale kooiconstructie op te stellen waar je de bandleden één voor één van bovenaf in naar beneden laat zakken. Zo kunnen ze ook niet halverwege stiekem weglopen.

De liedjes van Wooden Saints doen vaak wat organisch aan. Ik bedoel daarmee niet dat het liedjesverloop heel voorspelbaar is, maar dat de liedjes van alle kanten 'kloppen', ze zijn heel natuurlijk. Het is geen bij elkaar geharkte rommel. Op A volgt B, op B volgt C, enzovoort.
Dit kun je op conto schrijven van de liedjesschrijvers maar veel eerder heeft het volgens mij te maken met de hoeveelheid mensen op het genoemde podium. Ze staan allemaal zó dicht op elkaar dat wanneer bijvoorbeeld de trombonist zijn instrument naar voren schuift de drummer verplicht is de snaredrum een knal te geven. Hierdoor schrikt de gitarist, die één of ander wonderakkoord aanslaat en tegelijkertijd met zijn elleboog de toetsenist een por geeft, waardoor die pardoes zevenentwintig toetsen beroert, en wel precies op de toonhoogte die de zangeres aanhoudt, die op haar beurt al was begonnen te zingen doordat de bassist haar een bas tegen het achterlijf aansloeg nadat hij een draai om zijn oren met de trombone had gekregen waar het allemaal mee was begonnen. Organischer kun je het bijna niet krijgen.

Na afloop stond een speciaal team van medici klaar om de bandleden operatief uit de diverse instrumenten te verwijderen. De bassist liep al blauw aan met de trombone om zijn nek maar kon gelukkig als eerste geholpen worden. Alles is nog goed gekomen, heb ik gehoord. Hun volgende optreden gaat gewoon door.

lutek Zaterdag 24 Maart 2012 at 2:10 pm | | default
Gebruikte Tags: ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.