Het Werd Een Uurtje Later

Aangezien ik in het geheel niet terecht was uitgenodigd, was ik in geen positie om ergens over te klagen. Klagen is ook niet het goede woord. Ik genoot met volle teugen van het concert van Harry Merry op de afterparty van het symposium van en voor kunstmatige studenten. Het symposium heb ik geheel links laten liggen op de Rechter Maasoever. De afterparty was op Zuid. Een thuiswedstrijd, een luttele 20 minuten lopen.

Vermoedelijk was ik te vroeg aanwezig maar ik twijfelde over de technisch juiste benaming. 'Te vroeg' impliceert dat er iets aanstaande is. Ik arriveerde echter op een tijd waarop de plaats van handeling dicht, duister en onbemand was.
Jawel, ik was toch 'te vroeg', want daar kwam juist Harry en bemanning aan. Ook was er iemand met een sleutel. De plaats van handeling was een rommelige loods waarin enkele studenten dingen kunstmatig in elkaar knutselden. Niet nu, nu waren de studenten nog op de pre-afterparty voorafgaand aan de afterparty die volgde op het symposium elders in de grote stad. Het wachten nam een aanvang.

De dame van de sleutel zette in afwachting van zo'n 40 studenten alvast bakken chips en popcorn neer. Harry had deze dag nog niet gegeten en viel aan. 5 minuten later waren alle bakken leeg. De sleutel keek beteuterd toe.
Er was nog niet 1 student, laat staan 40. Het zou nog wel een uurtje duren. We doodden de tijd in de bar boven. Hier mocht niet gedanst worden; de houten vloer zou het wel eens kunnen begeven, zo stond er op een vel papier te lezen. We hadden geen reden tot dansen.

Een uur later druppelden de eerste kunstmatigers binnen. Al snel had ik het idee dat Harry de enige normale van alle aanwezigen was. Iets wat maar zelden voorvalt. De ene student deed zich nog interessanter voor dan de andere. Ze boden tegen elkaar op. Met iedere nieuwe binnendruppelaar nam dit gedrag exponentieel toe. Ik hoopte dat de muziek snel zou beginnen. Dat duurde helaas nog een uurtje. Een deel van Harry's bemanning hield het reeds voor gezien.

Behalve Harry was er eerst een Portugese dame die liedjes zong en zichzelf begeleide op ukelele. Dat deed ze bijzonder aardig. Na afloop zei ze dat ze CDs te koop had. Ach wat, dacht ik, laat ik om een CD vragen. Helaas, ze had wel CDs maar die lagen nog in Portugal. Ik heb niet aangeboden haar thuis te brengen.

Harry begon! 40 studenten luisterden aandachtig naar het eerste nummer. En het tweede nummer. Het derde nummer ging ook nog maar toen begon langzaam maar zeker het grote wegdruppelen, naar de bar boven met de houten vloer waarop niet gedanst mocht worden. Harry paste niet in het wereldbeeld van de kunstmatigers. Een paar nummers later was het natuurlijk evenwicht hersteld en speelde Harry verder voor nog een man of acht. Ik hoopte dat er boven flink gedanst zou gaan worden.
Na het concert herstelde ik mijn eigen natuurlijk evenwicht door terug naar huis te lopen. De buitenlucht deed mij goed. Over de terugweg deed ik maar liefst 80 minuten. Dat kwam omdat het onderweg een uurtje later werd.

lutek Zondag 25 Maart 2012 at 3:17 pm | | default
Gebruikte Tags: , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.