Het Nakijken

Soms hoop ik op te vallen maar meestal niet. Het is leuk om op te vallen om de juiste redenen, maar 'Kijk, hij daar, hij heeft echt wat te zeggen, let maar op' is doorgaans niet wat mensen denken als ze iemand over straat zien lopen. Ik heb dat zelf ook nog nooit bij iemand anders gedacht. Als ik iets denk is het 'Zo, die ziet er leuk uit', of 'Kolere, wat een uitslover'. En daar blijft het bij.

Het valt me op dat sinds een paar weken er veel mensen mij aanstaren als ik over straat loop. Ongetwijfeld is dit een vertekend beeld: vandaag bijvoorbeeld kwam dat helemaal niet voor. Drie dagen geleden ook niet en vijf en zes dagen geleden ook niet. Maar die dagen vergeet ik, en de dagen dat het me wel opvalt denk ik 'zie je wel, iedereen kijkt mij aan, nu al een paar weken'.
Toch vraag ik mij dan af waarom ik aan- of nagekeken wordt. Laat één ding duidelijk zijn, ik koester niet de minste illusie dat dit om mijn prachtige uiterlijk is want dat heb ik niet.
Dertig jaar geleden liep ik geruime tijd met een strop om mijn nek, iets wat volgens mij niemand anders ooit heeft gehad. Leuk idee. En nagekeken dat ik werd. Iedere dag was er wel iemand met een originele opmerking. Toen wist ik waarom ik nagekeken werd. Nu weet ik dat niet.

Ik stel mij diverse dingen voor.
Zou ik scheef lopen zonder dat ik het weet? Mensen die een verstopte ader in de hersens hebben kunnen dat doen. Je gezicht hangt dan scheef, je loopt raar, terwijl je dat zelf niet doorhebt. Als ik een spiegelruit tegenover me zie, constateer ik dat dit niet het geval is. Gelukkig maar.
Hangt per ongeluk mijn piemel uit mijn broek? Dat is mij in een droom een keer overkomen - of eigenlijk had ik toen helemaal geen broek aan - maar in het echt nooit. Nee, alles zit keurig.
Heb ik de laatste modetrend gemist en loop ik met idiote kleren? Ach, ik heb de laatste 485 modetrends gemist, het zou gek zou als dat plotseling enige betekenis krijgt.
Wat staat er nog meer op de checklist? Is mijn kop op televisie geweest? Zelf kijk ik zelden tv dus ik ben dan de laatste die dat te weten komt. Ooit heb ik 's nachts door de Maastunnel gelopen, de autotunnel, en hoorde weken later dat daar beelden van op TV Rijnmond waren geweest. Iemand had mij herkend aan mijn tred, mijn jas, en mijn nogal grote button van 'The Fall'. Zelf wist ik van niks, althans, niet van de tv-beelden.
Misschien berust dit alles op een misverstand. Misschien dat ik, wanneer ik het idee heb dat ik aangekeken wordt, zelf mensen nét iets langer terug aankijk dan anders, waardoor een wisselwerking optreedt. Dat zou zeer wel mogelijk zijn. Als dat het geval is, is er sinds enige weken een enorme toename van mensen in Rotterdam die menen dat ze opeens veel meer worden aangekeken dan anders. Die zitten zich nu allemaal af te vragen of ze misschien een infarct hebben, of dat hun piemel uit hun broek hangt, of dat ze weer eens hopeloos achter lopen op de mode, of dat ze met hun bakkes op televisie zijn geweest.
Bij voorbaat mijn excuses.

lutek Dinsdag 08 Mei 2012 at 9:34 pm | | default
Gebruikte Tags: , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.