Openmicsessie

Wat is er mooier dan Tamara vorige week gezien te hebben? Antwoord: Tamara deze week nog eens gezien te hebben.
Café Voorheen Voigt heeft ongeveer elke maand een bonte avond, sorry, een open podium. Hierop mogen muzikanten plaatsnemen en de wereld versteld doen staan. Beginners en doorgewinterden, een ieder is welkom. Tamara organiseert de avonden en speelt zelf ook een paar nummers.

Ik had een prachtplek, heel strategisch tussen bar en podium, en genoot met volle teugen. Wacht eens, zat ik niet iets té strategisch? "Gevangen in de eerste rij", zoals Campert dat noemde; als het volgende optreden kut is, is het lullig om opeens ergens anders te gaan zitten.
Ik maakte me zorgen om niets, want zowat alle optredens waren de moeite waard. Ik bleef zitten waar ik zat. En ook met de barman had ik innig sociaal contact. Dat kwam omdat ik steeds opnieuw vroeg welke pauzemuziek hij nu weer opzette. De ene keer dacht ik Sonic Youth te herkennen maar bleek het Masters of Reality te zijn. In een volgende pauze meende ik dat Black Sabbath opstond maar was het Masters of Reality. Weer later bleek Screaming Trees gewoon Masters of Reality te zijn. En toen Queens of the Stone Age voorbij kwam was dat niet Queens of the Stone Age maar Masters of Reality. Ik moet mijn eigen platenverzameling eens grondig nalopen. Misschien heb ik wel heel veel platen van Masters of Reality zonder het zelf te weten. Aan het eind van de avond werd een nummer van Neil Young gedraaid maar ik was als de dood om dat te verifiëren.

Tamara had op vooraf geponeerd verzoek een keyboard op het podium gezet, wat een aanwezigheidsgarantie opleverde van Talitha. Talitha gaat het nog lastig krijgen de komende jaren om de vergelijkingen met andere dames die achter een piano zitten van zich af te slaan. Of misschien wel de dames zelf van zich af te slaan. Van mij mag ze want ik hoef de andere dames achter een piano niet meer te horen nu ik haar achter een piano heb gehoord, al was het dan een keyboard.
Overigens, nu dat keyboard er toch stond, was er ook een meneer die van de gelegenheid gebruik maakte er achter plaats te nemen. Het plaatsnemen ging uitstekend. Het plaatsen van zijn handen iets minder. Hij hield zijn handen boven het keyboard of het een Querty betrof, terwijl het toch gewoon een Yamaha was. Soms beroerde hij meer toetsen dan de bedoeling was, soms wat minder. Maar het uiteindelijke resultaat was indrukwekkend en iets waar Wim Mertens zijn vingers bij af zou likken, zij het niet op een moment dat hij zelf aan het spelen was.
Dan waren er nog wat dames en heren met een gitaar. Eén daarvan zong een liedje dat hij voor zijn huwelijksdag had geschreven. Zijn vrouw had 'ja' gezegd, al durf ik niet te raden naar wat ze daarna nog allemaal gezegd heeft.
Al zat V/h Voigt goed vol, het had nog iets drukker mogen zijn. Misschien kwam dat omdat tegelijkertijd de halve finale van het Eurovisie Songfestival op televisie werd uitgezonden. De thuisblijvers hadden ongelijk en alle muzikanten in V/h Voigt gaan door naar de finale.

lutek Vrijdag 25 Mei 2012 at 12:17 am | | default
Gebruikte Tags: , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.