Grote Prijs van Zuid-Holland

In de categorie singer/songwriter van de GPZH leek de winnaar nogal vanzelfsprekend The Yes Please te zijn, omdat dat de enige singer/songwriter was van de 6 finalisten. Maar na bijwoning laatst van de kwartfinale van de Grote Prijs van Nederland weet ik dat dingen meestal niet zo simpel zijn als ze lijken.
Ik heb de laatste tijd heel wat bandjes gezien en begin te geloven dat er iets te veel Codartsstudenten afstuderen; of überhaupt worden toegelaten. Nu is dat toelaten al 4 jaar geleden gebeurd en valt dus moeilijk terug te draaien. Maar om nu iedereen maar een plek op een podium te geven.
En als het dan nog zo was dat de Grote Prijs als filter dient om het grof vuil er uit te vissen, maar nee, De Here God zelf kan nog een puntje zuigen aan de ondoorgrondelijkheid der wegen der juryleden van de Grote Prijs.

Ik liep Rotown binnen en zag juist de presentator het podium bespringen, mooie timing.
"Gezellig dat jullie er allemaal zijn. De bar blijft open maar denk eraan dat de muziek soms wat rustig is dus ga nu niet de hele tijd cappuccino's bestellen."
De eerste band begon. Nog tijdens het intro werd de eerste cappuccino reeds besteld. En de tweede.
De muziek was "iets in de traditie van CSN&Y". Die aankondiging deed me er aan denken dat ik thuis nog een hoop platen had uit te zoeken om naar de tweedehandswinkel te brengen.
Naarmate de avond vorderde werd het duidelijker en duidelijker dat The Yes Please wel moest winnen. Van enige concurrentie was geen sprake. Maar met de wet van de omgekeerde zeggingskracht in het achterhoofd, besloot ik brutaalweg een andere inzending te supporten, The Candides. Gewoon omdat ze vreselijk goed zijn en omdat je al op een kilometer van te voren ziet aankomen dat de jury daar niks mee kan.
Een jury zoekt naar acteurs die het acteervak verstaan, niet naar acteurs waarvan je vergeet dat ze acteren. Marlon Brando zou niet eens door de voorronden zijn gekomen.
Maar als je je hoofd nu zó houdt, en daar en daar een betekenisvolle stilte in acht neemt, en dit of dat nummer als uitsmijter gebruikt, ja, dan snapt de jury dat je een echte singer/songwriter bent (ook al sta je met een hele band op het podium), want dat hebben ze zo ook op televisie gezien.

Maar goed, al met al moet ik toegeven dat er toch ook wel erg veel moois gemaakt wordt. Dat zeg ik louter en alleen omdat ik heb ontdekt dat zo'n beetje alle bandjes elkaar kennen en er ongelofelijk veel muzikanten in drie, vier, vijf bands tegelijk spelen. Voor je het weet heb je iemand beledigd. Laatst zei ik nog dat de zanger van een band leuke schoenen droeg (omdat er zich geen enkele andere noemenswaardigheid op het podium afspeelde) en prompt hoor ik deze avond iemand letterlijk diezelfde zin tegen The Yes Please zeggen. Hij heet trouwens gewoon Rob, maar dat terzijde.

Een paar bandjes verder stond er een dame op het podium die helegaar geen microfoon nodig had. Wat een volume. Jammer dat het, alweer, geen singer/songwriter was maar een bandje. De dame had er zin in. Ze vroeg of er jazzliefhebbers in de zaal waren, want dan was het volgende nummer voor hen.
Eddy N., die naast me stond, merkte op dat hij geen samba hoorde maar een bossanova, wat dus nooit jazz kon zijn (als ik hem goed begrepen heb). Ik heb daar zelf helemaal geen verstand van. Wat mij dan weer opviel was dat de dame een overdaad liet horen aan pa-ti-ta-tata-toe-ta's en bi-ba-baba-doe-da's en nog zo het een en ander. Nu mag de muziek desnoods heavy metal van de ruigste soort zijn, als iemand er overheen knalt met een paar goedgeplaatste pa-ti-ta-tata-toe-ta's en bi-ba-baba-doe-da's, dan is het voor mij jazz. Ik ging even een rondje lopen.

Behalve de juryprijs was er ook een publieksprijs te winnen. Ah, hier kwam mijn bestaansrecht om de hoek kijken. Die prijs werd namelijk vergeven aan de artiest waarvoor het publiek de decibelmeter het verst deed uitslaan. Ik schuifelde naar het podium om zo dicht mogelijk bij de klap-o-meter in de buurt te geraken.
Wat mensen die veel decibellen willen maken doorgaans doen is hard en hoog gillen. Iets wat behalve zeer irritant ook nog eens niet erg functioneel is. Je kunt beter een octaafje of twee lager gaan zitten. Iets met luchttrillingen geloof ik. En dus zette ik zwaar in op The Yes Please.
Tot mijn eigen stomme verbazing bleek mijn theorie (die ik eigenlijk achteraf pas heb verzonnen) te kloppen omdat ik van diverse mensen hoorde dat het volume bij The Yes Please lang zo hard niet was als bij de anderen. Helaas ben ik wel mijn stem een volle 24 uur kwijt geweest maar ik heb Rob blij gemaakt met 125 euro. Koop er wat moois voor, Rob.

lutek Maandag 04 Juni 2012 at 11:02 pm | | default
Gebruikte Tags: , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.