De Doelen

'Zeg Mark', zei een vriend van Mark, toen we het over klassieke muziek hadden, 'je moet me echt eens naar Bach leren luisteren.'
Mark had een pasklaar antwoord: 'Je moet het gewoon aanzetten en je muil houden.'
Kijk, daar had je wat aan. Solide advies.
Ik dacht daaraan toen ik De Doelen in liep. Het was lang geleden dat ik naar een concert in De Doelen was geweest. Ik verheugde me erop. Edo de Waart dirigeerde deFilharmonie: Elgars celloconcert en Mahlers Eerste Symfonie.
Ook dacht ik eraan dat op datzelfde moment elders in Europa de aftrap werd gegeven van een 'belangrijke voetbalwedstrijd' (contradictio in terminus). Gelukkig was daar tijdens het concert niets van te merken. De zaal zat goed vol en er waren geen spreekkoren.
Zoals bekend is de binnenkant van de grote Zaal van De Doelen groter dan het hele gebouw zelf. Het leek bijna wel een stadion. Maar dan zonder doelen. Of die stonden zo ver weg dat ik ze niet zien kon vanaf de plaats waar ik zat.
De plaats waar ik zat was een mooie plaats en de akoestiek liet niets te wensen over. Of het moest zijn dat je niet alleen ieder geluid hoorde dat van het podium kwam maar ook ieder geluid dat in de zaal werd geproduceerd. Chipszakken in bioscoopzalen waren kinderspel bij de herrie die mijn buurmans neus maakte. Misschien dat hij het zelf ademen noemde, ik kon het niet anders dan als snuiven typeren. Mensen die hard - en dan bedoel ik echt hard - door hun neus ademen zijn zich daar over het algemeen niet van bewust. In de metro is zulks al irritant maar in De Doelen nog veel irritanter.

De wedstrijd ging beginnen. Elgar kon zelf niet aanwezig zijn deze avond maar hij had Paul Watkins gestuurd en nou zeg, die kon er ook wat van. Hij zaagde zijn cello bijkans doormidden.
Niet alleen meneer Watkins wist hoe je zagen moest, ook mijn buurman wist het: na een kwartiertje was hij in slaap gevallen en veranderde het gesnuif in gesnurk.
Ik besloot om straks in de rust een ander plekje te zoeken. 20 meter dichter bij het podium was een oase aan lege stoelen. Mooi.

Na de rust had men een geheel andere opstelling en spelverdeling. De aanval kwam nu meer vanuit het midden en ze speelden duidelijk niet op de counter, zoals in de eerste helft. Nee, het was minder Engels en meer Oostenrijks. De spanning zat er vanaf het begin goed in en de aanvoerder wist een paar mooie kansen te creeëren.
Toch had ik het idee dat er iets niet klopte. En inderdaad, na enige tijd viel het mij op dat niet de gehele blazerssectie beneden op het podium zat; er zat ook een blazer naast me. Nu ja, naast me, hij zat 5 stoelen van me verwijderd maar zijn ingebouwde neusfluit was tot ver in de omtrek te horen, het leek wel een vuvuzela. Deze meneer was nog erger dan de vorige.
Met bovenmenselijke kracht verzette ik mijn zinnen en verplichtte mijn aandacht zich te richten op het spel. Wat een beheersing. Wat een techniek. Zuiver en doelgericht. Het werd een glorieuze overwinning.
Ja, om van muziek te kunnen genieten moet je simpelweg 'gewoon je muil houden'. En hopen dat mensen in je omgeving hun neus houden.

lutek Maandag 11 Juni 2012 at 10:17 pm | | default
Gebruikte Tags: ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.