Mannen van Oranje

Ik was uitgenodigd om in grootverband een voetbalwedstrijd te kijken en ik had toegezegd. Ik hou van voetbal ongeveer zo veel als ik van polio hou, maar omdat ik had toegezegd, wilde ik niet lullig doen. Nee, geen geouwehoer, neem een toeter mee, een gekke oranje hoed en een goed humeur. Soms moet je jezelf even op de achtergrond plaatsen, dat is helemaal niet erg. Dat kan zelfs verrijkend werken.
Op de heenweg op de fiets had ik de gekke oranje hoed nog niet op, ik ben niet helemaal achterlijk. Die zette ik pas op toen ik op de plaats van bestemming aankwam, een café op de grens van Rotterdam, en volgens mij was dat niet de enige grens waarop het café zich bevond. Binnen het gebouw zaten 100 voetbalfans klaar om zich over te geven aan de wedstrijd Nederland-Duitsland. Ik wilde aantonen dat ik echt wel 'gewoon leuk mee kon doen' onder welke extreme omstandigheden dan ook door naar binnen te stappen met die gekke hoed op mijn hoofd en een toet-toet-toeter aan mijn mond. Ik haalde nog even diep adem, telde tot 3 en ja hoor, ik gooide mijzelf in het feestgedruis. Wild toeterend liep ik naar binnen met de bedoeling mezelf in één keer compleet belachelijk te maken, zodat de toon direct zou zijn gezet, en mijn intentie voor de rest van de avond voor eenieder duidelijk was.

Wat volgde verbaasde mij. Er volgde namelijk niets. Geen enkele reactie. Van niemand. Nul. Nada. Rien du tout. Een paar hoofden draaiden even om, en weer terug. Dat was alles. Absoluut niemand vond het ook maar enigszins bevreemdend dat er een luid toeterende meneer binnen kwam lopen met een knaloranje hoed van een halve meter op zijn hoofd. Integendeel, het was de normaalste zaak van de wereld.
Jezus, waar was ik in terecht gekomen?
Teleurgesteld zette ik de hoed af en legde die op een plaats waarvan ik zeker wist dat niemand het artikel nog met mij in verband zou kunnen brengen als ik later op de avond het etablissement weer zou verlaten.
Na enig tactisch dralen (doen alsof je weet waar je heen loopt) zag ik gelukkig enkele bekende mensen. Nu heb je mensen die geen gezichten kunnen onthouden en mensen die geen namen kunnen onthouden, maar ik weet die beide kwaliteiten perfect in mijzelf te verenigen. Ook onthou ik niet dat ik dit al eens eerder, recentelijk nog, gezegd heb, waarvoor excuses. Echter, de mensen die mij hadden uitgenodigd (een bevriende, havengerelateerde firma) droegen allen een shirt met hun naam erop... maar dan wel op de rug. Zo kwam het dat ik diverse malen, wanneer ik met iemand in gesprek was, even wees op een vliegende olifant of een opgegeten boterham links of rechts van ons, om van de gelegenheid gebruik te maken snel de naam van die persoon te achterhalen.

Toen de wedstrijd begon was dat allemaal niet meer nodig. Je hoefde geen zinnige dingen meer te zeggen; oerkreten volstonden. Ik ben bang dat ik de doelpunten stuk voor stuk gemist heb omdat ik net een sigaretje aan het roken was op het belendende balkon of omdat ik net op het toilet zat, maar ik meende dat het Nederlandse elftal het onderspit dolf. Ja, dat wist ik wel zeker, getuige diverse onweersgezichten.
Maar niet alle gezichten stonden op onweer. Er was hoop. Er werd nog reuze gezellig gepraat en geborreld, het was een vrolijke boel. Ik kon zelfs iemand blij maken met de toeter, waarvan ik graag afstand deed. Uiteindelijk stond ik met Mevrouw S., die mij had uitgenodigd, de avond samen te vatten: het was een geslaagd feest geweest. Volgend jaar weer!, proostte ik, zonder in de gaten te hebben dat dit bepaalde voetbalevenement niet ieder jaar plaatsvind.
Met een lege tas fietste ik naar huis.

lutek Vrijdag 15 Juni 2012 at 11:46 am | | default
Gebruikte Tags: , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.