Dohoof!

Vanmorgen werd ik wakker en was doof aan één oor. Ik schudde mijn hoofd, ik frummelde wat met mijn vinger, in bad waste ik alles goed uit, maar ik bleef doof. Het zou straks wel overgaan, dacht ik.
Het ging niet over. De hele dag heb ik maar de helft van het wereldse gewoel gehoord.
In communicatieve sferen moest ik mij aanpassen. Ik stond op een camping in Frankrijk en kreeg uitleg van de huisregels en instructies over het plaatsen van de tent. Ik luisterde goed naar de woorden maar gaf vooral mijn ogen de kost. Wat vertelt die mevrouw met haar mond, haar ogen, haar lichaam, haar houding, haar intonatie? Hannie was verbaasd dat ik zo goed Frans sprak. Ik sprak helemaal geen Frans. Ik had niet gehoord wat die mevrouw ons vertelde, ik had het gezien. Zo beleefde ik vandaag de dag.
Natuurlijk, als ik mijn collega niet goed verstond, ging ik niet de tent verkeerd opzetten, maar vroeg ik of hij herhalen kon wat hij had gezegd. Ik had niet eens een tent bij me, al moest ik daar wel aan denken.

Later op de dag dronk ik een biertje in De Riddert ter afsluiting van de werkweek. Ik was minder oplettend, minder attent dan op mijn werk. Naast me zat iemand iets te vertellen. Na enige tijd viel het me op dat er niemand aan zijn andere zijde zat. Nog enige tijd later viel het me op dat hij zijn verhaal aan mij vertelde. Snel knikte ik met mijn hoofd, op enige hopelijk strategisch goed gekozen punten van zijn betoog. Hij had het over iemand maar ik wist niet wie. De verteller vroeg of ik wist over wie hij het had. Ik wist het niet. Er volgde een smeuïg verhaal en we lachten wat af.
Kort daarop kwam Bram het café binnen. Bram is een vaste waarde in De Riddert. Ik bood hem, en ook meteen de verhalenverteller, een versnapering aan. De verteller leek nogal van zijn stuk geraakt. Met grote ogen keek hij van mij naar Bram en weer naar mij. Aarzelend wees hij op zijn glas. Zo eentje dan nog maar.
De verhalenverteller hulde zich daarna in stilzwijgen en rekende af bij de eerste mogelijkheid. Dat was jammer want ik had hem juist willen vragen om ook aan Bram dat smeuïge verhaal te vertellen. Ik groette hem maar de groet werd nauwelijks beantwoord.
Toen de barman vroeg of Bram al was bekomen van wat hem vorige week was gebeurd, begreep ik dat Bram de hoofdpersoon uit het verhaal was wat ik zoëven had gehoord.

Ik concentreerde mij opnieuw op mijn gehoor. Tijdens de stille stukken in de cafémuziek meende ik een pieptoon waar te nemen, al is het de vraag of je dat zo kunt zeggen. Er is natuurlijk geen pieptoon, er is een ontbreken van ander geluid. Waarom 'hoor' ik dan een pieptoon? Een merkwaardig fenomeen.

lutek Zondag 22 Juli 2012 at 10:45 am | | default
Gebruikte Tags: , , , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.