The Marble Heart Club

Ik zat dagen met het nummer 'Wise Man' in mijn hoofd, van FTW. Soms kun je dan maar het beste zo'n nummer opzetten, om het daardoor kwijt te raken. Soms ook niet. Het blijft een gok.
Ik zette het nummer niet op want ik hoopte dat het zondagavond in Rotown zou worden gespeeld. Die paar dagen konden er dan ook nog wel bij.

In Rotown werd de volgende band aangekondigd: 'De volgende band is The Marble Heart Club.' Daar was geen speld tussen te krijgen. Even later stonden er andere mensen op het podium en hoorde ik: 'De volgende band is The Marble Heart Club.' Ook daar was geen woord van gelogen.

Wie er ook op het podium stond, het was en bleef The Marble Heart Club. Dat is omdat deze club bestaat uit een stuk of 7 Rotterdamse bands; het is een soort vereniging, een stichting wellicht, een kring, een broederschap, een collectief, of zo u wilt gewoon een club; het woord zegt het ten slotte al.

Het zusje van de zanger stond achter een kraampje CD's te verkopen. Ik kocht geen CD omdat ik de CD al had. Het zusje van de zanger keek hierdoor buitengewoon beteuterd. Zodanig dat ik dan bijna toch nog een CD bij haar kocht. Bijna, maar het scheelde alleszins erg weinig.

'Wise Man' werd gespeeld en wel door een band die zich uitgaf als 'The Marble Heart Club'. Ik keek er inmiddels niet meer van op.
Ik controleerde of ik nog altijd met het betreffende nummer in mijn hoofd zat, wat inderdaad het geval was. Dat was ook eigenlijk niet zo gek aangezien de band het nummer nog aan het spelen was. Ik moest gewoon even geduld hebben.

Ik liep wat heen en weer en groette in het voorbijgaan een gezicht dat sprekend leek op dat van de barman van De Consul, voordat hij 7 jaar geleden vrijwillig naar Canada werd verbannen. Ik stopte met voorbijgaan... het léék niet alleen het gezicht van de barman, het wás ook het gezicht van de barman. Dat betekende dat de barman zelf ook aanwezig moest zijn.
In 7 minuten praatten wij 7 jaren bij. Tel uit je winst. Barman en ik zijn ofwel erg goed in samenvatten, ofwel beleven wij allebei niet zo heel erg veel.
Hierdoor miste wel ik een prachtig nummer van The Marble Heart Club dat me, had ik daar wel mijn aandacht bij gehad, had kunnen teletijdmachineren naar kant 2 van King Crimson's Earthbound. Beter kan bijna niet (of het moest kant 1 zijn).

Als de club niet samen een podium deelt, heten de afzonderlijke delen: Afka, Fuck The Writer, Sir Ian, Choca Alcazaba Quartet, The Yes Please, en Hidde van Schie (en Half Way Station, als die niet in Italië op tournee is). De afzonderlijke delen zijn ook zeer te genieten, maar - en scandeert u vooral even mee - The Marble Heart Club gaat nooit verloren, knoop het in je oren, van achteren en van voren!

lutek Maandag 23 Juli 2012 at 10:25 pm | | default

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.