Stranduitje

Anders dan andere jaren zat het dit keer vol in de strandtent in Noordwijk aan Zee. Hannie, Rik en ik waren ietwat verlaat door kleinschalig fileleed maar legden dit strategisch uit als een goede zet, daar in een afgeladen strandtent het makkelijker is je bij een reeds bestaande grote groep te voegen en zodoende min of meer legitiem andere bezoekers weg te duwen dan, wanneer je te vroeg bent, zelf een plek te creëren en die iedere seconde te moeten verdedigen tegen indringers. In noodgevallen hadden wij altijd nog troef Rik kunnen spelen: je laat hem los en binnen geen tijd maakt hij net zoveel ruimte als je maar nodig hebt, maar omdat Rik in dit gezelschap nog onbekend was, doe je zoiets liever niet te snel. Bezoekers afschrikken is één ding, de groep waar je deel van uitmaakt afschrikken is iets anders.

Anders dan andere jaren waren er meer kinderen dan volwassenen. In zulke omstandigheden kun je de kinderen het beste allemaal aan elkaar binden zodat je nooit op meer dan één tegelijk hoeft te letten. Maar omdat ze ook allemaal nog even de zee in wilden, was dat concept niet goed werkbaar.
Rik voerde een toneelstukje op, een soort quiz eigenlijk. Hij kreeg een oranje voetbal toegespeeld en raakte die dan steeds zo snel mogelijk kwijt aan een tegenstander. De vraag was dan welke van de spelers uit het Nederlandse elftal hij nadeed. Hiermee oogste hij veel bewondering en na afloop wisselde hij facebookadressen uit met het publiek.

Anders dan andere jaren had ik persoonlijk aan één salade meer dan genoeg. Het was te warm om te eten. Niet alleen de ingenomen alcohol zweette je direct uit, ook de salade zelf kwam zo weer uit je poriën tevoorschijn. We doken maar weer even de zee in.
We hoorden dat het een uur geleden nog veel drukker was geweest op het strand maar door de hitte waren er veel mensen gesmolten en door het zand weggesijpeld. Ondergronds stroomden zij langzaam naar de zee. Later op de dag werden ze weer teruggegeven aan het land. We doken maar weer even de strandtent in.

Ik waagde een begripvolle opmerking tegen een lid van het bedienend personeel: 'Gelukkig staat er nog een licht briesje, niet?', wat werd beantwoord met een welgemeend 'verdommenietuittehoudenhier!'
Daar had hij helemaal gelijk in, moest ik bekennen, en ik ging, om zijn woorden kracht bij te zetten, direct over tot de bestelling van een nieuwe versnapering.
Het laatste half uur van ons bezoek werd gevuld met het tellen der kinderen. Als je vanaf links begon telde je er 14, als je van rechts begon kwam je op 24. Het was heel ingewikkeld en het moest diverse malen worden overgedaan. Hoeveel het er uiteindelijk waren weet ik niet, en mogelijk hebben we er een paar te veel meegenomen. Dat zoeken we van de week nog even op ons gemak uit, als het wat minder warm is.

lutek Zondag 19 Augustus 2012 at 3:39 pm | | default
Gebruikte Tags: , , , , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.