Rhodos (3)

In de schaduw was het ongeveer 35 graden Celcius. Hoe men dat preces heeft kunnen meten, is mij een raadsel, daar er in geen velden of wegen enige schaduw viel te ontdekken. Er was enkel zon.
Ik hou er van om altijd direct in het diepe te springen, in één keer dóór, zoals dat heet. In gevallen waarin 'het diepe' vrij vertaald kan worden met 'het hoge', zorg ik er altijd voor maar zo snel mogelijk te verbranden, om de rest van de vakantie van die onzin af te zijn. Het werkt wonderwel, keer op keer weer.

In dit geval - een weekje Rhodos - ging het verbranden in 2 stappen. Dat is dus eigenlijk niet snel genoeg naar mijn smaak, zoals ik net betoogde, maar dat kwam omdat ik de eerste dag ging wandelen, en pas de tweede dag op het strand ging liggen. En zeg nu zelf: het is geen gezicht om in niets dan je zwembroek een wandeling langs velden en wegen te maken. Je zou voor minder kunnen worden opgepakt, zelfs in het gemoedelijke Kalavarda.
Die eerste dag verbrandde ik derhalve mijn hoofd, nek en schouders; de tweede dag pas mijn benen. (De torso hing er zo'n beetje tussenin, letterlijk en figuurlijk.)

Aangezien ik al op de eerste dag doorhad dat de vakantie was mislukt (zie 'Rhodos 1') had ik het plan opgevat om dag 2 de ganse dag aan het strand te verblijven. Ook weer niet helemaal van de pot gerukt, had ik op het strand echter wel een plek gekozen onder een boom, zodat ik nog een beetje aan ademhalen toe zou komen. Maar die boom kon helaas niet verhinderen dat ik reeds anderhalf uur later twee kreeftrode benen had. Misschien was de boom een fata morgana. Ik liep er eens omheen, klopte er tegenaan, maakte er een foto van... Jawel hoor, de boom was een echte boom. Maar de zon deed net of dat niet zo was. Wonderlijk.
Na drie uur was het niet meer uit te houden en verschoof ik naar een nabijgelegen overkapping met bediening. Het viel me op dat ook hier de zon gewoon overal doorheen scheen. Een brutale zon.
Ik bekeek mijn benen nog eens goed. Ik wilde graag 'een kleurtje' hebben. Veel mensen beschouwen zwart echter niet als kleur, dus bleef het onduidelijk of ik een kleur had of niet. Die zon op Rhodos, dat is me er eentje.

Ik besloot wat te gaan eten. Er wordt hier ontbeten om 9 uur 's morgens en gedineerd om 9 uur 's avonds. Wat is logischer dan in de middag te lunchen? Laten we zeggen... 2 uur, 3 uur, 4 uur? Het maakt niet zo veel uit hoe laat je wilt lunchen want alles is dicht van 2 tot 6. Ik concludeerde dat de mensen hier maar 2 maal per dag eten. Noodgedwongen paste ik me aan aan de plaatselijke gebruiken.
Wel heb ik om 6 uur de meest geweldige vis gegeten die je maar kunt bedenken: 'Germans'. Wat het precies zijn weet ik niet. De naam is gegeven door een Egyptenaar in het Suezkanaal. (Sorry, meer begreep ik niet van de uitleg.)
De vis had mij zo aangegrepen dat ik nog dagenlang meende in Kalavaris te verblijven in plaats van Kalavarda. Iets wat me op twee hoog opgetrokken wenkbrauwen kwam te staan toen ik daags later een ticket kocht bij de buschauffeur in Rhodos-Stad.
Daarover een andere keer meer.

lutek Donderdag 13 September 2012 at 10:10 pm | | default
Gebruikte Tags: , ,

Eén reactie

Lutek
Zie ook Rhodos 4... http://www.blog.lutek.nl/?e=736
Lutek, - 01-06-’13 16:18
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.