Weekendse Werkzaamheden

Laatst bekeek ik de website van de firma waar ik tot 15 jaar geleden werkte. Er werd gewag gemaakt van strategieën en management en andere termen zonder enige betekenis. Na de tweede alinea wist ik niet meer waar het over ging - terwijl ik er nota bene 7 jaar heb gewerkt - maar misschien is dat precies ook de bedoeling van zo'n website.
Wel weet ik hoe het werk echt werd uitgevoerd. Bij monstername per 500 ton goederen uit ruim 3, 5, 6 en 7 van de zeeboot (waar in elk ruim 5000 ton zat), werd er aan het begin van de dag uit ruim 3 genoeg monstermateriaal geschept om alle zakken en flessen voor de rest van de dag te kunnen vullen. Er werd niet eens gekeken naar ruim 5, 6 of 7 en er werd al helemaal niet om de 500 ton geschept. De monsters lagen al bij het laboratorium voordat de zeeboot leeg was.
Ik voel me niet langer verbonden met die firma. Wel voel ik me verbonden met de firma waar ik tegenwoordig werk, nu al 11 jaar. Zo zeer zelfs dat ik het geheel niet erg vind om ook buiten de officiële werktijden iets voor de firma te doen, in de vorm van 'je gezicht laten zien'.
Aan de andere kant, erg mooi is mijn gezicht niet en het geluid dat het voortbrengt is vaak geen reclamemateriaal, voor mezelf noch voor de firma.

Op vrijdagavond werd er een editie van de Rotterdam Rules After Work Party gehouden in de Maassilo. Heel lang geleden, toen de silo nog een silo was, had ik hier monsters genomen van rijst, koolzaad, gerst, rogge en tarwe. Het grappige was dat er altijd een half procent minder lading uit de silo kwam dan je er ingestopt had. Denkelijk snoepte de silo er iets van af, voor eigen gebruik. Behalve de begane grond was de silo verboden terrein voor een ladingcontroleur, en op de begane grond zelf had je al niet het idee dat je er bijzonder welkom was.
Het feest werd vrijdagavond op de tiende verdieping gegeven. De lift naar de tiende passeerde verdieping 2, 5 en 8. Ik vroeg mij af wat er op de verdiepingen zonder lift te zien zou zijn. Misschien lagen daar al die duizenden halve procenten.
Snel had ik de enige mensen gevonden die ik kende, (ze stonden bij de bar,) zo had ik gelukkig enige houvast voor de rest van de avond. Ik zag de organisator voorbijschieten, een schichtige zenuwachtige blik in de ogen.
Na een uurtje, er waren inmiddels een paar honderd mensen binnen, begon men meer en meer te bewegen. Als opgewarmde moleculen in een proefopstelling kaatste ook ik van wand tot wand en van silopijp tot silopijp. Af en toe zag ik opeens weer een bekende maar een goed gesprek viel niet meer te voeren. Tot mijn opluchting zag ik dat de organisator inmiddels tot zijn opluchting was gekomen.
Er was een podium waar nu een mevrouw op verscheen met een koptelefoon op het hoofd. Ze drukte een aantal knopjes in waardoor er dansmuziek uit de boxen kwam. Hiermee was ze een flinke tijd zoet. Er veranderde nagenoeg niets aan de muziek maar dat kon haar niet weerhouden om steeds maar weer knopjes in te blijven drukken, en ook schuifjes heen en weer te schuiven. Haar act werd uitgebreid met de bediening van nog andere knopjes, knopjes waar ze aan kon draaien, zogenaamde draaiknopjes. Het was allemaal even onvoorstelbaar. Het schijnt dat ze er dik voor betaald werd. Vroeger kreeg een dj een platenbon of mocht gratis drinken de hele avond. Die tijden zijn voorbij.

Toen ik op zaterdag van de feestvreugde was bekomen, bekeek ik mijn gezicht in de spiegel. Het zag er nog steeds niet representatief uit en het zou vast niet snel verbeteren. Maar omdat het ook niet veel zou verslechteren liet ik het mij niet weerhouden een bezoek te brengen aan een bevriende transporteur die deze dag open huis hield.
Wederom vreesde ik zo goed als niemand te zullen ontmoeten die ik kende. Dat viel mee. Direct aan de deur zag ik een bekend gezicht dat ik onmiddellijk begroette met de verkeerde naam. Wat je noemt een binnenkomer van formaat.
Ik kreeg een korte rondleiding en maakte hier en daar een praatje. Toen ik voor de vierde maal, tegenover verschillende personen, dezelfde gemeenplaatsen had geuit, moest ik gaan oppassen dat ik dat niet een vijfde maal zou doen. De kans dat een eerdere gesprekspartner net bij je in de buurt staat en jou je verhaaltje opnieuw hoort vertellen, wordt exponentieel groter naarmate je langer in die omgeving verblijft. Het werd, kortom, tijd om mijzelf schaars te maken.
Op de terugweg merkte ik dat ik al mijn bedrijfskaartjes nog bij me had. Het hele weekend had ik er niet 1 uitgedeeld. Misschien was dat maar beter ook.

lutek Zondag 23 September 2012 at 11:48 pm | | default
Gebruikte Tags:

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.