Rhodos (4)

Omdat ik er van uitging dat de agente van het reisbureau innig contact onderhield met de dame van het authentieke dorpshotelletje, verbaasde het me dat ik de tweede avond andermaal kaas in mijn diner aantrof; ik had namelijk de eerste avond al tegen de eerstgenoemde gezegd dat ik dat niet at. De laatstgenoemde was dit echter niet ter ore gekomen, zo bleek bij navraag, nadat ik het de derde avond nog eens kreeg.
De tweede avond was niet zo erg want omdat de rest van het diner toch niet eetbaar was, zat ik al heel snel vol. Het is verbazingwekkend hoe snel je lichaam kan aangeven dat het genoeg heeft wanneer het eten niet lekker is.
Ik waardeerde de inzet van de dame maar vroeg wel of ze me de rest van de week een bord vlees kon presenteren zonder poespas of liflafjes, zonder voor- of nagerecht. De uitzinnige fooi aan het eind van de week was haar een niet geringe verrassing.

Dat ik haar inzet waardeerde wil niet zeggen dat ik haar kookkunsten waardeerde. Met name de beperkte keus op de ontbijttafel maakte dat ik enkele monstertochten heb gemaakt op niets meer dan een halve bordkartonnen boterham met een koud ei en een glas aangelengde jus d'orange. Iets anders was er niet. Onderweg dan maar een lunch aangeschaft.
De eigengemaakte rosé (die wat kleur betreft die naam niet verdiende) was, in de wetenschap dat ik mijn lichaam er in elk geval niet langer dan 6 dagen mee zou vervuilen, nog het best van alles naar binnen te werken. Maar dit geschiedde, voor de duidelijkheid, dan weer in de middag en avond, niet in de ochtend.

Ondanks dat ik zonder enig plezier in het authentieke dorpshotelletje verkeerde, was het toch hier dat het hoogtepunt van de vakantie plaatsvond.
Iedere avond kwamen er 2 poezen bij mijn tafeltje zitten. Soms ook aan tafel, of op tafel, of op schoot. Dat deed 1 van de 2 althans, de roodbruine. De witzwarte was een hooligan.
De roodbruine hield zich koest, stak soms een bedelend pootje uit, keek het eten van mijn bord, en liet zich graag voeren van de vork, ofwel direct, ofwel nadat ze met een pootje het vlees van de vork had gehaald.
De witzwarte miauwde constant, hard en vals, probeerde soms de andere poes weg te jagen, en als ik haar een vorkje vlees presenteerde sloeg ze niet het vlees van de vork maar mijn hand van de vork, met haar nagels.

Op dag zoveel stond er een stoel toevallig wat scheef naast me en besloot de roodbruine daarop plaats te nemen. Het eetkijken nam een aanvang. Af en toe voerde ik haar. Toen zag ik dat zij iets in haar oog had, en dat zat haar denkelijk niet lekker. Ik legde mijn bestek neer, hield met mijn rechterhand haar kopje vast en kwam met de linker voorzichtig naar haar oog toe.
Dat mocht niet, ik kreeg een voorzichtige tik op mijn vingers. Even later weer een tik, en ze draaide haar kopje om. Ik at verder, maar probeerde het na 5 happen opnieuw.
Na een tijdje begreep ze wat mijn bedoeling was, en bij de zevende poging liet ze me toe te doen wat ik wilde. Ik mocht haar kopje vasthouden, ze zag mijn linkerhand aankomen, ze deed langzaam haar oogjes dicht en bleef stil zitten wachten. Ik verloste haar van wat het ook precies was dat in haar ooghoek zat, en hop, operatie geslaagd. Ze vertrouwde me! Ze had me vertrouwd!
Ik glimlachte. Ze keek me aan. Ik meende dat ze me bedankte maar waarschijnlijk vroeg ze zich alleen maar af wanneer ik nu verder zou gaan met voeren.

lutek Donderdag 27 September 2012 at 10:31 pm | | default
Gebruikte Tags: , , , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.