Het Lot van Lotterman

Ik die nooit een naam of gezicht weet te plaatsen, herken zowaar iemand, groet hem en... word zelf niet herkend.
Daarentegen, de mij volkomen onbekende dj praat tegen me, vraagt me even bier te halen en even op zijn spullen te letten als hij wegloopt, of hij mij al jaren kent.
Zo'n avond.

Gratis toegang, dat betekent een package deal: vroeg genoeg aanwezig zijn om toegelaten te kunnen worden maar dan ook vroeg genoeg aanwezig zijn om het voorprogramma te moeten bijwonen.
Zo'n avond.

Package deal plus: Net als ik voor de 100e keer definitief weet dat ik eigenlijk niet goed genoeg tegen alcohol kan om er een volledige avondsessie aan te wijden, ben ik nog altijd vroeg genoeg aanwezig om, al drink ik in minimaal tempo, er toch minimaal aangeschoten van te moeten worden.
Zo'n avond.

En het moet allemaal nog beginnen.
Over een half uur ga ik denken dat ik nog best een uur thuis had kunnen zitten (hoewel dan het 'gevaar' had bestaan dat ik helemaal niet meer naar de stad was gekomen).
Over een uur denk ik dat Mark Lotterman de beste muzikant van Nederland is.
En om 12 uur denk ik dat ik nog ruim voldoende tijd heb om vóór de laatste metro even een afzakkertje in De Riddert te halen.
Zo'n avond.

Maar het moet allemaal nog beginnen.
Het voorprogramma komt op met een warme wintermuts terwijl het minstens 30 graden in de zaal is. Het lijkt me vreselijk als je imago je zo in de weg zit. Misschien heeft hij niets anders dan dat.

Mark Lotterman heeft voor zo ver ik kan beoordelen geen imago. Vorige week was hij hier en daar op de radio te horen ter promotie van zijn nieuwe plaat 'Funny', en viel het de presentator dan ook niet mee om hem (Mark) in de tussendoorse interviews ergens op vast te pinnen. 'Ach, ik speel maar wat', was de algehele strekking.
Het deed me denken aan een heel oud interview met The Pixies.
Interviewer (onzeker) : What is your philosophy?
Pixies (elkaar aankijkend) : Eh... We eh... We don't have one.
Interviewer (ongemakkelijk) : ...Ehm...
Pixies (breed glimlachend) : We used to have one, I think, but we don't have one anymore.

Het lot van Lotterman is ook het mijne, denk ik ergens tussen bovengenoemde punten 2 en 3 in. Onzin, we hebben niets met elkaar gemeen, maar het is een wankele brug.
Hij wordt gevraagd naar zaken waarover maar erg weinig te zeggen valt, of als hij iets zegt kan het verkeerd begrepen worden. 'Laat mij maar zingen'.
Mij wordt niets gevraagd, wat goed uitkomt omdat ik ook eigenlijk beter niets kan zeggen. Laat mij maar schrijven.
Soms denk ik, laat mij maar fotograferen, maar de camera denkt daar vanavond anders over en gaat plots op zwart. Er zit niets anders op dan te luisteren naar wat Mark Lotterman het beste doet: 'Laat mij maar zingen.'

Het in-nipjes-in-nopjes-tempo houd ik de hele avond goed vol. Toch mis ik de laatste metro.
Zo'n avond.

lutek Maandag 12 November 2012 at 11:27 pm | | default

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.