Een Eigen Band

Toen ik klein was wilde ik gitarist worden. En drummer. En bassist leek me ook wel wat. Zanger in elk geval.
Met een toen al oude cassetterecorder nam ik... eh...nummers op. In gedachten speelde ik voor uitverkochte zalen. Iedereen kocht mijn platen en zong de... eh... nummers mee.
Probleem was wel een beetje dat ik helemaal niet kon zingen en voor instrumenten had ik geen geld. Dat was misschien maar beter ook want maat houden kon ik absoluut niet, en toen ik eens een grofvuilgitaar in de schoot geworpen kreeg, bleek dat ik niets begreep van de vingerzetting van zelfs de meest simpele akkoorden. Ik was ook veel te lui om die te leren.
De teksten (van de eh-nummers) getuigden van een ongelofelijk beperkte kennis van de Engelse taal, in woordenschat, grammatica en uitspraak.

Ik heb toen het beste besluit genomen wat ik had kunnen nemen. Ik werd geen zanger of gitarist of drummer of wat dan ook. Dit besluit gaf mij enerzijds de mogelijkheid me dan maar met andere dingen bezig te houden, anderzijds bespaarde het mijzelf en mijn... eh... publiek de schaamte van ooit op, respectievelijk voor, een podium te moeten staan.
Dit is precies het besluit dat de band die ik gisteren zag ook had moeten nemen.

Gelukkig waren er nog andere optredens (o.a. Mark Lotterman) zodat de avond zeker niet verloren was.
Het was de eerste editie van een nieuwe reeks kleine concerten. Nu Tiny Music is overleden, gaat Maurice Dielemans alleen verder met het organiseren hiervan, nu onder de naam Werklichtsessies, niet toevallig gehouden in het Werklichttheater.
Je weet nooit wat je krijgt voorgeschoteld op zo'n avond. Het blijft leuk en verrassend. Om de toegangsprijs hoef je sowieso niet thuis te blijven.

C.J.Boyd speelde basgitaar en frutsels. Voordat hij begon vroeg hij of iemand een halt kon toeroepen aan een bepaald repeterend geluid in de huistechnische sfeer. Zoiets kan best hinderlijk zijn. Voor zijn muziek zou het echter een meerwaarde zijn geweest omdat hij juist, met behulp van snufjes delay, een set speelde die louter bestond uit repeterende patronen.
Enigszins hierdoor gehypnotiseerd kocht ik na afloop een CD van hem. Gelukkig was ik niet zodanig gehypnotiseerd en in een repeterende groove geraakt dat ik in navolging van zijn optreden CD na CD na CD na CD na CD kocht.
Wel ben ik in een dusdanige groove geraakt dat ik, net als met Tiny Music, keer op keer naar de Werklichtsessies zal komen.

lutek Vrijdag 30 November 2012 at 10:12 pm | | default

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.