Wat Doen We Met Moeder Met De Kerst?

Met een, voor ons doen, vrij strakke planning (de ene kwam 'ergens vroeg in de middag waarschijnlijk', de tweede 'loop van de dag, ik zie wel', de volgende 'ongeveer met het eten ofzo, doen jullie eigenlijk aan eten?' en de laatste 'sja moeilijk te zeggen, even kijken') kon de gezamelijke Eerste Kerstdag onmogelijk mislukken.
Aan cadeaus doen we niet dus dat is makkelijk, hoewel je als verrassing eventueel iets mee kunt nemen voor de ene of de ander, afhankelijk van of je juist vorige week tegen een aardigheidje bent aangelopen - want dán is het tenminste een verrassing en dus leuk. En iedereen weet dat moeder altijd wel voor iedereen iets meeneemt. Tenzij ze van te voren zegt van niet, en het vervolgens toch doet, wat iets minder verrassend maar nog altijd erg leuk is.
Oh ja, moeder was de enige die duidelijk had gezegd hoe laat ze zou arriveren.

Ik stapte binnen bij Hannie Superkok toen ze juist alvast wat hapjes op tafel zette voor de eerste gasten, in een pan roerde, zei dat ze meteen Riks luier ging verschonen, en nog wat kerststukjes schikte want anders is het ook maar zo kaal. Verrassend, moeder was er nog niet.
We stonden net in de hal te proberen Rik om en om naar elkaar toe te laten lopen, want dat kan hij nu bijna, toen de bel ging. Ah, daar is ze.
Nee, daar was ze niet. Een meneer met een prachtig gekleurd, bijna lichtgevend pak vroeg glimlachend of Hannie Hannie was. Over zijn schouder zag ik zijn collega uit een auto stappen die evenzo kleurig van kleur was (zowel de collega als de auto) en vond dat carnaval dit jaar erg vroeg viel.

Hannie verklaarde dat zij inderdaad Hannie was. De meneer had een boodschap over haar schoonmoeder: die was onwel geworden maar inmiddels weer in orde.
Het duurde een bizar lange eeuwigheid van ongeveer 1/100e seconde voor ik me realiseerde dat Hannie's schoonmoeder mijn moeder was. Naar ik later hoorde, schijn ik op slag zo wit geworden te zijn (in een nog iets kortere tijd dan bovengenoemde eeuwigheid) dat ik zelf bijna een ritje in de carnavalsauto had kunnen maken, maar dom genoeg viel ik ten eerste niet flauw, en ten tweede verzaakte ik de heren een lift vragen (al mogen ze die vast helemaal niet geven).
De mededeling van de broeders dat "ze al weer praat had voor tien" stelde me echter bijzonder gerust.

In het ziekenhuis aangekomen, bleek natuurlijk alles wel mee te vallen. De bloeddruk was een beetje laag geweest.
Ze vertelde haar verhaal aan een zuster, ze vertelde haar verhaal aan een broeder, ze vertelde haar verhaal aan nog een zuster, ze vertelde haar verhaal aan een dokter, en ik stond erbij te luisteren of het allemaal een beetje overkwam bij deze en gene.
Vervolgens wachtten we op wat testen, we wachtten op wat uitslagen, we wachtten op wat besprekingen en we wachtten op wat mededelingen. We hielden de moed erin en maakten tussen de bedrijven door een balorige foto.
Moeder wilde het liefst direct al de tram weer instappen en zei dat het inmiddels ook eigenlijk wel tijd werd voor een roseetje. Ik vermoedde weliswaar dat we binnen afzienbare tijd alsnog bij Hannie terecht zouden komen maar dat daar tram noch rosé een rol in zouden spelen.

Het was avond toen we aanschoven aan de dis. Moeder liet zich alles goed smaken. Daarbij moest ze veel drinken, had de dokter gezegd, dat was goed. Dit viel niet op dovemansoren.
Water, ma, de dokter bedoelde water.
Oh, vooruit dan maar, water.
Lachen deed ze ook. Dat was dan wel niet specifiek voorgeschreven door de dokter maar dat leek ons allerminst een bezwaar.
Tweede Kerstdag is bij ons traditioneel altijd een stuk rustiger dan Eerste Kerstdag.
Dit jaar zeker.

lutek Woensdag 26 December 2012 at 1:05 pm | | default
Gebruikte Tags: , , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.