Einsteinbarbie Raw

Aan kunst geen gebrek in Rotterdam, of in elk geval aan kunstenaars en manifestaties.
Van kunst heb ik niet veel verstand maar als kunst in de buurt is, wil ik het best wel even ontmoeten. Zeker als Einsteinbarbie is uitgenodigd om de zaken luister bij te zetten. En dat alles op slechts één kilometer lopen van mijn huis.
Overigens, niet alleen een kilometer lopen, maar ook een kilometer met de fiets, met de metro of desnoods met het vliegtuig; een kilometer is een kilometer. Dat snap je toch wel?

De locatie van de Raw Art Fair was nauwelijks te missen. Loods Santos aan de Rijnhaven was volgehangen met van toepassing zijnde opschriften. Maar al was het op Katendrecht, ik was zo verstandig om de aanwijzing "ingang achter zijde" niet letterlijk te interpreteren.
Loods Santos is een loods waarin vroeger kruiden en specerijen lagen opgeslagen, in een tijd dat er nog stukgoed in Rotterdam werd overgeslagen. Bijna alle oude loodsen zijn lang geleden afgebroken, ze hadden geen functie meer. De geur van peper bleef nog wel een decennium lang hangen maar is inmiddels definitief opgetrokken. Mijn geheugen is kapot maar die geur kan ik nog oproepen, met bijbehorende neveneffecten.

Voordat de livemuziek begon, draaide een dj wat plaatjes. Ik merkte dat het nuttigen van de eerste 2 biertjes elk exact zo lang duurde als het draaien van 3 platen, en hoopte van harte dat de dj wat meer Zeppelin en wat minder Ramones zou gaan opzetten, anders kon het wel eens een zeer korte avond worden.
Ongevraagd deed hij dat ook.

Alle ingrediënten voor een geslaagd concert waren aanwezig: band, podium, tap, publiek, en geluidsman. Jammer genoeg had niemand de geluidsman verteld wat zijn functie was. Sterker nog, misschien had niemand hem verteld dat hij de geluidsman was. Hij reageerde in elk geval niet op aanwijzingen van de band, als hij al naar de band keek.
Misschien was hij een kunstproject. Je weet het niet. Niets is onmogelijk.

Einsteinbarbie was gelukkig zo op elkaar ingespeeld dat ook zonder geluidsman de nummers tot hun recht kwamen. En al hadden de meeste deelnemers van het publiek nog nooit van ze gehoord, de aandacht bleef gevat.
Het publiek was een mengeling van min of meer kunstzinnige high brow en low brow, en bij het constateren van wijn in plastic bekers werd de high brow nog een stuk verhoogd, zag ik naast mij tot twee maal toe gebeuren.

Op zeker moment merkte ik dat ik precies onder een kunstwerk zat dat aan het plafond was bevestigd. Het vertoonde een sterke gelijkenis met van die bamboohouten strafcellen uit Vietnamfilms. Al speelde deze gelijkenis zich waarschijnlijk louter en alleen in mijn hoofd al, toch ging ik voor de zekerheid even ergens anders zitten.
'The world is my bitch', zong Stella. Daar was geen speld tussen te krijgen, zelfs niet door de geluidsman.
Wat de wereld voor mij precies was, wist ik niet. Vanavond was de wereld Raw. Morgen is die misschien weer iets anders.

lutek Zondag 10 Februari 2013 at 1:19 pm | | default
Gebruikte Tags: ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.