Kunst In Antwerpen (2/5)

"Hij is toch eigenlijk een behoorlijke pias", zei mijn Nederlandse buurman in de concertzaal. Ook hij had Mertens eerder gezien, ook in België, omdat Mertens nu eenmaal nooit in Nederland optreedt.
Wim Mertens was groots. Sterker, hij was fenomenaal. En - mijn buurman had wellicht gelijk - ook was hij een behoorlijk pias. Die indruk kreeg je een beetje wanneer hij keer op keer het publiek bedankte met een soort van stripfiguren handgebaren.
De handgebaren zijn hem zo eigen als zijn pianospel, zijn stem, en de eigengemaakte taal waarin hij zingt. Hij is uniek en onnavolgbaar. Mijn verblijf in Antwerpen was reeds na de eerste avond een succes.

Antwerpen is niet gebombardeerd, wat het gebruik van een plattegrond geheel rechtvaardigd. Doch ook met de plattegrond in de verkleumde hand liep ik enkele malen volledig verkeerd. Alles in Antwerpen is gelukkig aan te lopen, maar dus ook verkeerd aan te lopen. Het gaf niet.
Zo kwam ik in wijken die ik anders wellicht had gemist. In de diamantwijk (die officieel vast anders heet) mocht ik vele orthodoxe Joden bewonderen met van die lange wappers. Ik moest continue aan Jim Jefferies denken ("Where in the bible does it say: 'If thou lovest Me, thou shalt look like a dick'?") maar weerhield me ervan dit openbaar te maken.

Door venijnige wind en lichte sneeuw liep ik naar de beeldentuin van Museum Middelheim. Ik had hooguit een aardige wandeling door een parkje verwacht. Wat ik kreeg was niet minder dan een adembenemende rondgang door een wijds park, ik zag een gigantische collectie van prachtbeelden, zeer gevariëerd, alle uniek, en alle stijlen waren vertegenwoordigd. Ik viel van de ene verbazing in de volgende euforie. Zoiets moois had ik zelden gezien.
Ondanks tegenwind leek ik te zweven op de terugweg naar het Historisch Centrum, high van de opgedane indrukken. Ik zal er zeker eens terugkeren.

Na Wim Mertens kon Antwerpen al niet stuk, na Middelheim nog minder. Toch wist ik de volgende dag nóg een mooie ontdekking te doen: een handgeschreven 'Boontje' bij de antiquair. Louis Paul Boon zou er voor de prijs ervan liever een avondlang pintjes hebben besteld, of wel 2 avonden, maar Lowieke is er niet meer en zijn handgeschreven 'Boontje' wel.

lutek Zondag 24 Februari 2013 at 10:50 am | | default

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.