In Tokio

Soms denk ik dat ik iets zou moeten ondernemen. Meestal word ik al moe bij de gedachte.
Een oplossing is om het niet eerst te bedenken maar het meteen te doen, zodat ik niet moe kan worden bij de gedachte omdat ik die simpelweg nog niet heb.
Het nadeel van deze methode is dat ik dan misschien iets doe wat ik helemaal niet wil of kan of leuk vind.
- Hoe kwam ik er toch bij om juist dit nu te doen?
- Niet, ik kwam er niet bij, het ging vanzelf.
Probeer dat maar eens uit te leggen aan Oom Agent, als die niet L'étranger of Dice Man heeft gelezen.

Vraag: Waarom wil ik eigenlijk iets ondernemen?
Antwoord: Wie veel reist, kan veel verhalen.

Natuurlijk kan ik ook veel verhalen over dingen die ik niet meemaak. Mogelijk niet zo gedetailleerd als wanneer ik ze wel had meegemaakt, echter wel met meer fantasie. De fantasie wordt niet geremd door de realiteit. En als niemand aan wie ik het vertel hetzelfde (niet) heeft meegemaakt, loop ik geen kans door de mand te vallen.
Zo was ik laatst in Tokio en zag daar tot mijn verbazing een meneer lopen op hakken die tot zijn knieën kwamen. Nu ja, ze zouden tot zijn knieën zijn gekomen als hij er naast had gelopen.
Ik vroeg hem waarom hij op zulke hoge hakken liep. Toen hij stil hield en zich naar mij toe boog om me te antwoorden, viel hij om. Ik hielp hem overeind, of althans, ik hielp hem zitten. Hij had zijn elleboog bezeerd en hij wreef erover. Aan zijn gezicht zag ik dat hij pijn had. Ik vroeg hem of ik iets voor hem kon doen maar dat hoefde niet. Toch vond ik het onbeleefd om verder te lopen dus ging ik ook zitten. Zo zaten we een tijdje op het trottoir naast elkaar. Diverse mensen passeerden ons. Ze lachten vriendelijk.
Na enige tijd kreeg ik trek en nodigde de man uit een hapje te eten. Dat vond hij een goed idee. Met enige moeite ging hij weer staan, en voor de zekerheid ondersteunde ik hem naar de dichtstbijzijnde sushibar; dat terwijl ik helemaal niet van sushi houd. Eigenlijk leek het er meer op dat hij mij begeleidde, een indruk die door het hoogteverschil werd gegeven.

Aangekomen in de sushibar bestelde ik alleen maar wat fruit, wat gelukkig ook werd verkocht, en daarna nog een taartje. De man bestelde het ene bord sushi na het andere. Ik liet hem begaan, hij was er ten slotte op mijn uitnodiging.
Hij vertelde dat hij oefende voor een theaterstuk. Sterker nog, hij was daarnet op weg geweest naar het theater voor een voorstelling. Ik wilde al opstaan om snel naar het theater te gaan maar hij zei dat het niet nodig was. Het hoefde niet meer, hij was al veel te laat en hij zou nu wel ontslagen zijn. Als hij zich niet meer liet zien, zou hij zich in elk geval de schande van een ontslag besparen.
Daar moest ik erg om lachen. Te laat had ik door dat hij dit in volle ernst had gezegd. Nu dacht hij dat ik hem had uitgelachen. Hij wendde zijn hoofd af, misschien moest hij huilen.
We spraken daarna niet zo veel meer. Hij was inmiddels gestopt met eten. Gek genoeg kreeg ik juist meer trek dan ik hiervoor had gehad maar besloot om dat niet te laten merken. Ik wachtte tot hij afscheid van mij nam omdat ik het vervelend vond van hem weg te lopen.
Misschien dat hij het net zo vervelend vond om van mij weg te lopen, of misschien mocht hij volgens de heersende gebruiken niet als eerste opstaan, na een uitnodiging.
Zo kwam het dat we nog tot diep in de avond in de sushibar bleven zitten, een beetje voor ons uit starend. Soms kruisten onze blikken elkaar, per ongeluk, en keken we weer snel een andere kant op.
Midden in de nacht werd ik wakker gemaakt door de eigenaar van de sushibar. De man was weg. Hij had zelf al voor zijn eten betaald.

lutek Woensdag 27 Februari 2013 at 10:29 pm | | default
Gebruikte Tags: , , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.