50

50 jaar is een hele leeftijd. Mijn broer kan er over meepraten. Mijn oudste broer, wel te verstaan.
Eigenlijk vind ik het hele optellen van jaren wat achterhaald. Je kunt mijns inziens beter de jaren aftellen. Aftellen vanaf de leeftijd die je denkt te halen.
Laten we zeggen: ik (of mijn broer, in dit geval) verwacht 80 te worden. Dan reken je dat je nog 30 jaar te leven hebt. 30 jaar lijkt een hele tijd als je optelt, maar als je aftelt lijkt 30 jaar opeens niets!
Deze methode zet een mens aan dingen te doen die een mens altijd al wilde doen. Een jaar 'sabbatical' naar de binnenlanden van Afrika, bungyjumpen nu het nog mag van je dokter, verloren familieleden opzoeken zolang die nog leven, dat soort dingen. Of, ik het geval van mijn broer, besluiten om huisjesslakken als huisdier te nemen.
Wat het ook is, het lijkt me verstandig om iets te doen - wát dan ook te doen - in de wetenschap dat je nog maar 30 jaar op deze kutplaneet bent.

Of mijn broer optelt of aftelt weet ik niet. We hebben het daar niet over gehad op zijn verjaardag. Want ja, hij vierde zijn verjaardag. Dit is iets wat hij, net als ik, al 20 jaar niet had gedaan.
Mocht je je verjaardag zelf eens 20 jaar lang niet vieren, weet dan dat je desondanks toch ouder wordt. Er waren enkele gasten die hem gelukwensten met zijn 30e verjaardag maar die waren ruim abuis. De biologische klok trekt zich niets aan van wel of niet gevierde verjaardagsfeestjes, hoewel ik hierbij kan vermelden dat, anderzijds, de verjaardagsfeestjes die mijn broer doorgaans geeft op hun beurt wel degelijk van invloed zijn op je biologische klok.

Het mooie van het feest van mijn broer was dat, behalve dat mijn broer er zelf was, er nagenoeg iedereen was die was uitgenodigd. Waarschijnlijk dacht iedereen, net als ik, dat dit wel eens de laatste keer kon zijn dat hij zijn 50e verjaardag zou vieren. Het zou lullig zijn als je dat net miste. Het was kortom een volle bak.
Mij was gevraagd enkele foto's te nemen, zo niet ter herinnering dan toch zeker wel ter innering. Ik deed hiervoor mijn uiterste best. Maar of het nu aan de portretten lag van de gasten zelf of aan mijn fotografische kunsten, de gasten kwamen niet bijsterschoon op de virtuele nochtans gevoelige plaat, vooral niet toen ik ze een dag later nog eens bekeek.

Los van dit alles was het feest zeer geslaagd, ik kan wel zeggen: het was één groot feest - wat het natuurlijk ook was, geheel volgens opzet.
Er waren moeders, er waren broers, er waren collega's, er waren vrienden en vriendinnen, er was aanhang en aanwas. Er was goddomme weet ik veel wat, en meer.
De rode draad c.q. grootste gemene deler was dat zowat alle aanwezigen wel van een biertje hielden. Vijftigjarige broer had dit voorzien, en had derhalve dit belangrijke ingrediënt voldoende in huis gehaald.
Er was één aanwezige die niet van bier hield. Dat was Marcus. Marcus Aurelius, de tekkel. Dit huisdier is een stuk levendiger dan eerdergenoemde slakken, en zit dan ook terecht niet in een glazen kooi.
Marcus deed de hele dag zijn uiterste best om de gasten er op te wijzen dat hij eerder deze week geslaagd was voor zijn certificaat "gehoorzaamheid - beginners", en wel zodanig dat de meeste gasten bij heengaan het idee hadden dat het bijgewoonde feest eigenlijk was georganiseerd, zo niet dóór Marcus zelf, dan toch zeker óm het feit van het door hem behaalde certificaat.
Zelf ben ik er niet zeker van, zodat ik voor een gemakkelijke middenweg kies, en (nogmaals) zowel broer als tekkel van harte feliciteer met hun behaalde prestaties.
En nu maar aftellen.

lutek Woensdag 20 Maart 2013 at 11:46 pm | | default
Gebruikte Tags: , , , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.