Poetsclub

"Kom eens naar de Poetsclub."
Er werd nog net niet achteraan gezegd dat het 'echt iets voor mij' zou zijn maar het scheelde niet veel. Er zijn maar weinig dingen die echt iets voor mij zijn en een poetsclub, zo wist ik zeker, hoorde daar niet bij.
De naam bleek echter een grapje te zijn, een met opzet verkeerd uitgesproken betiteling. Het betrof een maandelijks samenkomen van poëten, in De Schouw.
Hier had ik wel ogen naar. Oren ook maar ogen vooral, omdat de dame die mij uitnodigde zo prettig oogde. Jammer dat de dame zelf niet aanwezig was op de betreffende avond, waar ik pas achterkwam toen ik er al was.

Misschien komt ze zo nog, dacht ik, en bestelde een drankje. De bestelling was net op tijd want de samenkomst nam juist een officiële aanvang. Behalve een stuk of 12 dichters en een stuk of 3 groupies waren er slechts 2 anderen aanwezig: ikzelf en iemand die opvallend snel verdween. Nu ik daar nog eens over nadenk, schiet me te binnen dat ik hem niet de deur uit heb zien lopen. Misschien dat hij zich de hele avond op het toilet heeft opgesloten. Mocht ik volgende maand weer gaan, zal ik dat alsnog controleren.

Een voorstelronde van 1 gedicht per dichter gaf een goede indruk van hoe de rest van de avond er uit zou komen te zien. Of te horen, beter gezegd, omdat ik me er inmiddels bij neer had gelegd dat de uitnodigende dame niet meer zou op komen dagen.
Ik ben van mening dat ieder gedicht dat over de bezigheid van het dichten gaat er één teveel is. Het dichten zelf mag nooit onderwerp van een gedicht zijn. Je hebt iets te zeggen of je hebt het niet. Nog erger dan de bezigheid van het dichten te belichten is het om het dichterschap zelf ter sprake te brengen, in de regel vol zelfmedelijden en miskenning. Het doet me altijd aan een uitspraak van Neil Innes denken: "Ladies and gentleman, I've suffered for my music, now it's your turn."
Maar slechts een enkeling bediende zich van dergelijke adolescentiteiten, en bovendien was er veel variatie in de gedichten, wat altijd prettig is.

Direct na de voorstelronde was er al een pauze. Je zit ten slotte in De Schouw of je zit er niet. Het was de eerste van vele. In een opwelling zei ik tegen de organisator dat ik ook nog wat gedichten had, mocht hij omhoog zitten. Onmiddellijk had ik spijt want ik had mijn zin nog niet afgemaakt of ik werd al aangekondigd.
Bij 1 van de gedichten die ik voorlas hadden de aanwezigen direct door dat de laatste zin de laatste zin was. Een kenmerk dat zeldzamer is dan je misschien denkt en wat ik dan ook als bijzonder aangenaam ervaarde.
Behalve de genoemde variatie was er ook veel enthousiasme te bespeuren. Dat is niet vanzelfsprekend iets positiefs maar deze keer was het dat wel. Zodanig dat ik overweeg om volgende maand weer te gaan.

lutek Zaterdag 06 April 2013 at 11:42 pm | | default
Gebruikte Tags: , , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.