An Pierlé

De laatste keer dat ik An Pierlé had gezien, was alweer veel te lang geleden. Net als de voorlaatste keer. Eigenlijk maakt het niet uit wanneer je haar voor het laatst hebt gezien, het is altijd veel te lang geleden. Ik hoopte die overtuiging te delen met veel meer mensen dan er aanwezig waren, maar helaas waren er niet meer mensen aanwezig dan er... eh... aanwezig waren.
Te weinig dus, nog geen 100.

An zat ditmaal weer eens zonder band achter haar piano. Dat wil niet zeggen dat bij andere gelegenheden haar hele band achter haar piano zit, daar is helemaal geen ruimte voor. Voor de bandleden alleen misschien nog wel, als iedereen een beetje inschikt, maar toch zeker niet voor de instrumenten van de bandleden. Nee, dat kan helemaal niet.
Bovendien, waar precies zouden die bandleden moeten zitten? Op een ergonomische bal (geen skippybal a.u.b.) is slechts plaats voor één. Ieder ander zal er van afglijden. Dan liggen er her en der afgegleden bandleden op het podium achter haar piano. Geen gezicht.
Enfin, bovengenoemde schets is vanzelfsprekend scherts mijnerzijds, want het was in het geheel niet haar eigen piano. Het was een gelegenheidspiano.

Op de gelegenheidpiano zaten ook heel wat toetsen, bij aanvang zeker zo veel als op haar eigen, en al die toetsen werden meermalen onderzocht. Sommige van die toetsen moesten dood, de intensiteit van Ans spel was enorm. De zaal was muisstil.
Na afloop vertelde ze dat ik (waarmee ze wellicht de hele zaal bedoelde) fantastisch publiek was geweest. Mogelijk ben ik zelf nog wat sarcastischer dan zij is, ik twijfelde er niet aan of ze meende het.
Tussen de liederen door wil ze wel eens een grapje maken, maar in de liederen zelf is er al helemaal geen twijfel of ze meent wat ze zingt. Ze meent het. Ieder woord. De woorden dringen niet alleen via je gehoor bij je binnen maar ook via je huid. Geen ontkomen aan.
Vooral niet op een avond als deze waarop ze geen enkel 'leuk liedje' speelde, geen enkele meezinger, niets wat als 'fijn in het gehoor liggend' beschouwd kon worden. Alles was rauw, kaal, echt, raak, pijnlijk, en heel dichtbij.
En uiteraard ongelofelijk mooi.

lutek Dinsdag 09 April 2013 at 11:20 pm | | default
Gebruikte Tags: ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.