Catch-22

Ooit nam ik mij voor om ooit nog eens de Kilimanjaro op te lopen. Te beklimmen is wat overdreven omdat de Kilimanjaro nergens steil is. Zwaar, door de hoogte, en koud, maar niet moeilijk. Je ziet eens wat op televisie, je leest eens een reisverslag en denkt, dat wil ik ook.
Omdat ik recentelijk door mijn rug ging - voor het eerst sinds jaren - ben ik nu wat huiverig het plan echt uit te voeren, maar tegelijk realiseer ik me, juist daardoor, dat als ik ooit ooit wil laten worden, ik er geen jaren mee moet wachten.

Ooit nam ik mij voor om de 5 km weer eens te lopen in de tijd waarin ik het liep toen ik 14 was. Maar ik vertrouw mijn knieën niet meer, en mijn conditie. Om mijn conditie te testen zou ik een paar keer moeten oefenen, rustig beginnen, opbouwen. Maar als ik ga opbouwen, weet ik bijna zeker dat ik mijn knieën de vernieling in loop. Met het oog op kniebehoud zou ik het beter zonder voorbereiding meteen moeten lopen, maar dan speelt wellicht mijn conditie mij parten, wat ik eerst zou moeten testen.

Ooit nam ik mij voor deze dingen, als stok achter de deur, openbaar te maken. Misschien kan ik mij beter voornemen vanzelf wel te zien of ooit ooit wordt. Dan kan het altijd nog meevallen.

Tegenwoordig ren ik niet meer voor een metro.
Ik wandel stevig door, dat dan weer wel.

lutek Zondag 14 April 2013 at 10:58 pm | | default
Gebruikte Tags: , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.