Record Store Day 2013

Laatst zag ik 10000 showworstelfans bij elkaar. 1 zo'n fan valt niet op, heeft geen speciale kenmerken, je kunt er een volkomen normaal gesprek mee voeren dat over van alles en nog wat kan gaan. Maar als je 10000 van die fans bij elkaar ziet, krijg je aandrang om vriendelijk knikkend langzaam achteruit te lopen in de richting van waar je hoopt dat de deur is.
Zo ongeveer moet je ook de bezoekers bezien van de jaarlijkse Record Store Day.

Ik had dit jaar besloten naar Delft te gaan waar de lokale platenboer maarliefst 20 bands had geboekt. 20 is meer dan de 10 die ik in Rotterdam had kunnen zien. Halverwege de middag bleek 20 eigenlijk veel te veel te zijn, zodat ik er uiteindelijk maar een stuk of 5 heb meegemaakt, waaronder geen Orlando, geen Bettie Serveert en geen Spinvis.
Maar de expeditie Delft was zeker geslaagd. Allereerst zag ik enkele bekenden voor de broodnodige bijpraterij. En ook was er 1 bekende met wie ik niet heb bijgepraat; pas later, d.m.v. fotografisch vergelijkingsmateriaal, kwamen we er achter dat we een half uur naast elkaar voor het podium hebben gestaan, zonder dat we dat doorhadden.
Maar de hoofdreden om te Delft te zijn stond óp het podium, (althans grotendeels; je weet hoe dat is met die podia van 2 bij 2 meter,) namelijk Claw Boys Claw.
Waar Claw Boys Claw is, is het feest. Het was dus feest.

Waar ik mij ieder jaar weer om verwonder is dat het programma nauwelijks uitloopt. Daar is namelijk alle kans voor. Veel van de optredende bands reizen het land door om op deze dag op 2, 3, 4, soms 5 verschillende lokaties te spelen. Je kunt dan gemakkelijk het tijdsschema geweld aan doen.
Oorzaken kunnen zijn: in de file staan, verkeerde afslag nemen, technische mankementen, en uitlopen van het optreden vóór jou. Vóór jou treedt namelijk een band op die vandaag ook op 4 plekken in Nederland staat, in 4 verschillende provincies, één waarvan onzeker is of die wel bij Nederland hoort.
Zo zag ik een te laat arriverende Felix toen het optreden van CBC al bijna moest beginnen. Zoals hij naar het podium liep en daar vlak voor bleef staan, leek hij meer op een CBC-fan dan een muzikant. Hij tuurde naar het aangeplakte programmablad en zag tot zijn verrassing dat hij zelf op dit moment aan het spelen was. Oei! Snel pakte hij zijn gitaar uit de kist en ving aan.
CBC was zelf ook te laat en later op de dag was er een band die ruzie had met snoeren of iets dergelijks. Als dit zo een hele dag doorgaat, kan ik mij goed voorstellen dat het laatste optreden pas om 4 uur in de nacht is afgelopen. Maar wonder boven wonder liep het schema niet in het honderd. Een knappe prestatie.

Op de Markt at ik een broodje en genoot van de zon.
- Wassie lekker?
- Jazeker.
- Dan hebbie mazzel.
Dit was de uitbater zelf die me deze informatie toevertrouwde. Het zal een grap zijn geweest die hij vaker maakt. Zijn accent hing in tussen Haags en Rotterdams, wat - zo realiseerde ik mij - volledig in overeenstemming was met de heersende geografie. Toch zag ik er alle reden in om weer eens op huis aan te gaan.
In de trein, achter glas, in de zon, kreeg ik het gevoel of ik terugkeerde van een dagje strand. Loom. Knikkebollend. Vermoeide spieren. Ideaal hoort dan de trein nog wat vertraging te hebben ook, boemelend Rotterdam binnen te rijden. Het was derhalve eigenlijk jammer dat ik in intercityvaart in 10 minuten thuis was.

lutek Maandag 22 April 2013 at 2:43 pm | | default
Gebruikte Tags: , , , , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.